İnsanları “engelli-engelsiz” diye değil “başarılı-başarılı olmayan” diye ölçmek gerekir.

Çocukluk yıllarımda okul yoluna yürürken ileride öğretmen olacağımı kimse tahmin etmiyordu. O günlerde engelli birinin öğretmen olabileceği pek az kişinin aklından geçerdi. Fakat zaman içinde anladım ki insanın içinde taşıdığı kararlılık, gözün görmediği pek çok kapıyı açabilecek kadar güçlüdür. Okudum, çalıştım, yoruldum ama sonunda bir gün sınıfın önünde durmayı başardım.

Sonra çevremdeki engelli öğretmenlere yöneltilen şu soruyu sık sık duymaya başladım: “Görme engelli bir öğretmen olur mu gerçekten?”

Bu soruyu bana hiçbir zaman öğrencilerim sormadı. Çünkü çocuklar öğretmenini gözünden değil; sesinden, yaklaşım ve ilgisinden tanır, bilir sever...

Yetişkinlerin merak etmesi doğaldır. Hayatında hiç........

© Türkiye