“Karakür’ümüzün umutsuzlukla yoğrulmuş topraklarından, o gün beş fidan yeşermişti.”

Hatıramı anlatmaya bugün de devam ediyorum...

Köylüler de bu çabama ortak olmuştu. Akşamları okula gelen öğrencilerime sıcak süt getiriyor, bazen evlerinde hazırladıkları börekleri ikram ediyorlardı. Bu dayanışma, beni daha da güçlendiriyordu. Öğrencilerine ücretsiz gönüllü olarak kurs veriyordum.

Sınav günleri gelip çattığında, öğrencilerimde hem bir heyecan hem de tatlı bir gerginlik vardı. Onları sınava götürmek için sabahın erken saatlerinde yola çıktık. Minibüsün içinde, sessizce dualar ediyorlardı. Gözlerinde, geleceğe dair umut ve biraz da endişe okunuyordu.

Sınav sonuçları açıklandığında, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Okula gelen ilk haberle birlikte, sevinç çığlıkları yükseldi. İnanamıyordum! Tam beş öğrencim,........

© Türkiye