“Evet öğretmenim, buğday günü!" Şaşırmıştım. "Buğday günü mü? O da ne demek?"

Bitlis Hizan'dan Kütahya'nın Şaphane ilçesine bağlı Karakür Köyü'ne uzanan yolculuğum, sadece coğrafi bir değişimden ibaret değildi; aynı zamanda içimde taşıdığım umutların, ideallerin ve belirsizliklerin de yolculuğuydu. Takvimler 1990 yılını gösteriyordu. Genç bir sınıf öğretmeni olarak atanmış, valizim elimde, yüreğimde heyecanla bu yeni hayata doğru adımlıyordum.

Karakür, adı gibi kendi hâlinde, toprağın kokusunun havaya sindiği, zamanın daha yavaş aktığı bir yerdi. Okul, köyün biraz dışında, etrafı kavak ağaçlarıyla çevrili, küçük, mütevazı bir yapıydı. İçeri adım attığımda, tahta kokusu ve eski tebeşir tozunun buruk kokusu karşıladı beni. Benimle beraber üç öğretmen arkadaş daha vardı okulda. Müdür odasında, güler yüzlü........

© Türkiye