Νοέμβρης 1973: Χτίζοντας το «εμείς», απέναντι στο «τίποτα δεν αλλάζει»
Από τον πομπό και το πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου στις διεκδικήσεις του σήμερα: η ελπίδα που ριζώνει στον κοινό αγώνα και το χρέος της Αριστεράς να της δίνει δύναμη και διάρκεια
Τον Νοέμβρη του 1973, η φωνή ενός αυτοσχέδιου πομπού άνοιγε έναν δρόμο: «Εδώ Πολυτεχνείο». Αυτό το «εδώ» ταξίδευε πέρα από τα κάγκελα της Πατησίων και χωρούσε όλο και περισσότερους ανθρώπους. Γύρω από τη φοιτητική κατάληψη συναντιούνταν εργάτες, μαθητές, πολίτες με διαφορετικές αφετηρίες. Τους ένωνε η απαίτηση να φύγει η δικτατορία, να αποκτήσουν λόγο για τον τόπο και τη ζωή τους.
Μέσα στο Πολυτεχνείο, φοιτητές της Ιατρικής, γιατροί και εθελοντές έστησαν ένα πρόχειρο ιατρείο. Δίπλα στη φωνή που καλούσε σε αντίσταση υπήρχαν τα χέρια που φρόντιζαν τους τραυματίες. Ο αγώνας για την ελευθερία δυνάμωνε σε αυτό το αντάμωμα αγωνιών και προσδοκιών και στον τρόπο που ο ένας αναλάμβανε ευθύνη για τον άλλον. Η ζωή εκείνου που στεκόταν δίπλα σου γινόταν μέρος της δικής σου υπόθεσης.
Αυτή η συνάντηση έβρισκε πολιτική μορφή στις συνελεύσεις, στους εκλεγμένους εκπροσώπους, στη Συντονιστική Επιτροπή. Άνθρωποι συζητούσαν, διαφωνούσαν, αποφάσιζαν, συντόνιζαν τη δράση τους. Η φροντίδα τούς στήριζε, ο κοινός σκοπός τούς έδινε κατεύθυνση και η οργάνωση επέτρεπε στη θέλησή τους να γίνει συλλογική πράξη.
Εκεί που το «εμείς» πήρε μορφή μέσα από την αλληλεγγύη που επέβαλε ο κοινός αγώνας, φώλιασε η ελπίδα. Σ’ ένα καθεστώς όπου η λογοκρισία, οι διώξεις και τα βασανιστήρια όριζαν το κόστος της διαφωνίας, άνθρωποι, στην πλειονότητά τους νέοι, αμφισβήτησαν τη βεβαιότητα στην οποία επενδύει κάθε εξουσία που θέλει να μένει ανεξέλεγκτη: ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Σήμερα γνωρίζουμε όσα ακολούθησαν.........
