Το ερώτημα διατρέχει όλο τον ευρωπαϊκό Τύπο και τον δημόσιο διάλογο από την περασμένη Κυριακή.

Αποτελούν οι εκλογές στην Ουγγαρία σημείο καμπής για την Ευρωπαϊκή Ενωση;

Κατ’ αρχάς τα προφανή.

Πρώτον, οι ψηφοφόροι στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες ψηφίζουν πρώτα και κύρια για τους εαυτούς τους, τις οικογένειες και το μέλλον τους. Δεν κρίνουν γεωπολιτικά ζητήματα.

Μια εκλογή φυσικά μπορεί να έχει ευρύτερες επιπτώσεις. Αλλά ως συνέπεια ή ως αποτέλεσμα. Οχι ως σχέδιο.

Δεύτερον, οι ουγγρικές εκλογές κεντρίζουν το ενδιαφέρον όχι τόσο για τον νικητή, όσο για τους χαμένους. Ορμπαν, Τραμπ, Πούτιν, Βανς, Λεπέν και διάφοροι δικοί μας που συνήθως δεν ξέρουν ούτε πού πέφτει η Βουδαπέστη πήγαν κουβά.

Τρίτον, σε μια κρίσιμη στιγμή και σε μια περιοχή λεπτών ισορροπιών το παραμικρό γεγονός μπορεί να προκαλέσει δράση και αντίδραση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ορμπαν, φιλορώσος και φιλοαμερικανός ταυτόχρονα, ήταν ένα αγκάθι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Της οποίας το μέλλον, όπως είπε κι ο νικητής των εκλογών, «δεν γράφεται ούτε στη Μόσχα, ούτε στην Ουάσιγκτον» (δηλώσεις Πέτερ Μαγιάρ, 13/4).

Συνεπώς η αποχώρηση του Ορμπαν είναι προς όφελος της ευρωπαϊκής συνοχής. Και μιας ομαλής λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπου μας είχε ζαλίσει στην γκρίνια.

Τέταρτον, ξέρουμε καλά ή περίπου εκείνους που νίκησαν. Αλλά ποιοι ηττήθηκαν; Φυσικά μπορούμε να επικεντρωθούμε στην ακροδεξιά καρικατούρα του καθεστώτος Ορμπαν.

Δεν νομίζω ότι θα μας βοηθήσει.

Διότι ο........

© Ta Nea