Arkadaşlarla birlikte, bir sohbet arasında ya da bulunduğumuz bir sunumda, bu sözü söylemiş veya duymuşuzdur:

“Bu, bana bir öyküyü anımsattı!”

Sözlerimizi güçlendirmek, ele aldığımız konunun daha iyi anlaşılmasını sağlamak, iletisiyle çevremizdekileri etkilemek için öykülerden sıkça yararlanırız. Dili kullanmaya başlayan, kendini anlatmaya çalışan ilkel insanlardan bu yana, öyküler her zaman hayatımızda olmuştur. Var olduğumuz sürece de günlük yaşantımızdan hiç eksilmeyeceğini söyleyebiliriz. Özellikle inançlarımız içinde yer alan ‘kıssadan hisse’ öyküler, insanları daha çok yakınlaştırıyor. Ayrıca bireysel ilişkileri geliştirmekte, erdem kurallarını anımsatmakta da etkili olduklarını görebiliyoruz.

Kendi payıma gerek yazılarımda gerekse yer aldığım söyleşilerde, bu öykülerden her zaman yararlandığımı söyleyebilirim. Zen, Sufi ya da Hasidik öyküler gibi… Her birini kendi alanındaki güçlü iletileriyle okuyor, dinliyoruz.

Bugüne değin yayımlanmış birçok yazımda bu öykülerle ilgili özellikleri, günlük yaşantımızla olan bağlarını, hayatımıza nasıl anlam kattıklarını anlattım. Son aylarda, bu kitap üzerinde yaptığım çalışma üstünde yoğunlaşınca, yılların birikimini de göz önüne alarak şunu gördüm:

-Hayata ve insanlara farklı pencerelerden bakabiliyorum.

-Sabır ve hoşgörü gerektiren tüm ilişki alanlarımı genişletebiliyorum.

-Sevgi, sevecenlik,........

© Şalom