Risale-i Nur Külliyatı bütünlüğü içinde bakıldığında, hadis-i şerifler yalnızca bazı bahisleri açıklamak için kullanılan yardımcı nakiller değildir. Külliyat'ta hadis-i şerifler yoğun biçimde nakledilmiş, hadis-i şeriflerin manaları üzerinde durulmuş, hadis ilminin büyük imamları zikredilmiş ve hadis-i şeriflerin hıfzına dair dikkat çekici örnekler verilmiştir.

Bu durum, Risale-i Nur'un hadis-i şerifleri okumaya, öğrenmeye, zihinde muhafaza etmeye ve manaları üzerinde tefekkür etmeye değer veren bir anlayış taşıdığını göstermektedir.

1. Bediüzzaman'ın Hadis-i Şeriflerle Yoğun Meşguliyeti ve Hadis-i Şerifleri Ezberden Nakletmesi

Bu konuda en açık delillerden biri, On Dokuzuncu Mektup olarak bilinen Mu'cizât-ı Ahmediye Risalesidir. Bediüzzaman burada üç yüzden fazla mu'cize-i Ahmediye'yi hadis-i şerif rivayetleriyle birlikte ele alır. Daha da önemlisi, bu eserin telif tarzını bizzat açıklarken şöyle der:

“Nakil ve rivayet olmakla beraber, yüz sayfadan fazla olduğu halde, kitaplara müracaat edilmeden, ezber olarak, dağ, bağ köşelerinde, üç dört gün zarfında, her günde iki üç saat çalışmak şartıyla, mecmuu on iki saatte telif edilmesi, harika bir vakıadır.”[1]

Bu ifade, hadis-i şerifleri öğrenme ve ezberleme meselesi bakımından son derece dikkat çekicidir. Çünkü burada yalnızca hadis-i şeriflerin öneminden bahsedilmemekte; çok sayıda hadis-i şerif rivayetinin zihinde muhafaza edilerek kitaplara müracaat edilmeden kullanılmasına dair fiilî bir örnek ortaya konulmaktadır.

Aynı risalenin mukaddimesinde Bediüzzaman:

“Şu risalede çok ehâdis-i şerife nakletmişim.” der ve naklettiği hadis-i şeriflerin sıhhat durumları hakkında da açıklamalar yapar. [1]

Dolayısıyla On Dokuzuncu Mektup, Risale-i Nur'un hadis-i şeriflerle ne derece yoğun bir şekilde meşgul........

© Risale Haber