Elime sarı bir kalem geçti. Sımsıcak, göz okşayan bir sarı renkte. Tıpkı çocukluğumda bindiğim üç tekerli bisikletimin renk tonunda. Renkler de sesler ve görüntüler gibi hafızamızın en derin mahzenlerinde, en kuytu yerlerinde de olsalar gelip insanın karşısında dururlar. Çağrışımlar, insanı zaman ve mekân kavramından azâde, hür ve bağımsız birer hayâl cilvesiyle varlığın her noktasında diyar diyar gezdirir, yılların ötelerine yıldızların doğup şahlandığı andan düştüğü zamana kadar uzun bir yolculuğa çıkarır.

Kalemi baş parmağım ve işaret parmağımla kavrıyorum, diğer parmaklarım yazmama yardımcı olacak şekilde kavisleniyor. Kalemin ucunu kağıda dokunduruyorum. Kalem kağıdın üzerinde sahnedeki bir balerin gibi dans ederek kaymaya başlıyor. Birden bir şeyler oldu, nasıl olduğunu anlayamadım. Kalem bana seslendi sanki.

-Balerin benzetmesini pek beğenmedim beyefendi !

Hemen kendimi toparladım, öyle ya kaleme saygı duymalıydım. Üzerine Kur’an’da yemin edilmiş kalemin hakkını yemek, kul hakkını çiğnemek gibi geldi bana. Hem sonra balerin bizim kültürümüzde yoktu ki. Dahası balerinlerin parmak uçları üzerindeki zıplamaları ve pervane gibi dönmelerini gördüğümde içimden o kadar eziyete bu kelebek kadar nazik sanatçılar nasıl katlanıyorlar düşüncesiyle onlara acıyarak bakardım. İfademi değiştirdim bir özür emaresi olsun diye.

“Kalem, kağıdın üzerinde Kafkas oyun ekibindeki bayanlar dibi gezinmeye başladı. Ayakları var mıydı bunların” cümlesini kurdum bu sefer. Fakat kalem yine sitemkâr bakışlarıyla bana dönüp

-“Yazar efendi! Oyun ekibini seyrederken aklına Kafkas kartalı Şeyh Şamil ve onun çektiği çileler gelmiyor mu hiç? Başka benzetecek şeyler yok muydu?” dedi.

Doğrusu içimi okumuştu bu kalem. Kafkas oyunlarını izlerken Şeyh Şamilin şehametli, destansı mücadelesi ve mücahedesi; vücudundaki sayısız kurşun ve kılıç yaralarının görüntüsü gözlerimin önünde........

© Risale Haber