1940’lı yıllarda Isparta’nın Sav Kasabasında Nur hizmetinin en önemli rükünlerinden birisidir Gül Hanedanı. Mustafa, Ali, Mehmed kardeşler ile amcaoğulları İbrahim ve İsmail kardeşçe kol kola hizmeti omuzlarlar. İsimleri Sav tarihine ve Risale sayfalarına altın harflerle işlenir. Bunlar içinde İbrahim Gül’ün özel bir yeri vardır.

İbrahim Gül 1892 yılında dünyaya gelir. Çok mübarek ve ihlaslı biridir. Ailecek nur hizmetine sahip çıkarlar. Mustafa isminde bir evlatları olmuş, askere gidene kadar külliyatı iki kez yazmış, askerlik dönüşünde evlenmiş, bir sene sonra da elinde Risale nüshaları, kalbinde Hz. Mustafa (sav) aşkıyla Hz. Mustafa’nın (sav) yanına gitmiştir. Bu olaydan sonra İbrahim dünyadan elini eteğini çekmiş, kendini tamamen hizmete vermiştir.

Risaleler gülün rahlesinden geçiyor

1953 yılında Risaleleri teksirle çoğaltmak için güvenli bir yer aranır. Nur talebeleri tehlikenin farkında olduklarından biraz çekinmişlerdir. Hizmet yollarında kelle koltukta yaşayan İbrahim Gül ise ölüm pahasına bu gülden yükü omuzlayacaktır.

“Canım feda olsun! Üç odam var. Birinde biz yengenle kalırız, ikisini hibe ediyorum.”

Makine İbrahim’in evine konur. Tahiri Mutlu ve Ali İhsan Tola dokuz ay evden çıkmadan Risale çoğaltırlar. Otuz kişilik ekip yardımcı kuvvet olarak destek sağlar. Güneş batımından şafak sökümüne kadar hizmet ederler. Birkaç saatlik uykuyla idare ederler.

Üstad sık sık Sav’a gelmesine rağmen bir gece olsun kalmaz. Fakat o günlerde talebelerine manevi desteğini daha da artırır. Rüyalarına kadem basar; başlarını, sırtlarını okşar. Üç yıl bu şekilde kazasız, belasız, cenneti hatırlatan güzelliklerle külliyatın tamamı çoğaltılır.

İbrahim Gül, gül-ü Muhammediye (sav) gidiyor

İbrahim vazifeyi hakkıyla ifa etmenin huzuruyla dopdoludur. Fakat ihtiyar bedeni çok yorulmuştur. Teksir biter bitmez yatağa düşer. Üstad zor zamanda Nurlu yükü yüklendiği için İbrahim’den çok memnun kalır. O günlerde İbrahim ağır hastadır. Dünyaya veda etme vakti........

© Risale Haber