Yaz aylarıydı. O günlerde güneşten çok gölgenin tadı vardı. Köy mektebinin önünde yaşlılar koyu bir sohbete dalmışlardı. Günün flaş ismi Ahmet amcaydı her zamanki gibi. Gözler hep onun üzerindeydi. Beyazlamış sakalıyla, seke seke yürüyüşüyle farklı biriydi. Belki de bu yüzden “Keklik” lakabını almıştı. Güngörmüş bir adamdı. Ben beni bileli köyde bakkallık yapar. Neler satmaz ki… Çay, şeker, tüp, basma… Hatta nal, mıh…

Çocukluğumun neşesi yok sokaklarda. Köpek sesleri, at kişnemeleri… duyulmuyor artık.

Birden köyün ıssız sokaklarında yankılanan “eskiciii!..” sesi başların o tarafa dönmesine sebep oldu.

- Eskiciii!.. Eskiler alırım. Demir eskisi, bakır eskisi…

Hacı Ahmet amca, başta kendisi olmak üzere yakınındaki........

© Risale Haber