Din eksenli radikallerin biyografileri incelendiğinde net bir tablo ortaya çıkıyor. Bu kişilerin büyük bir kısmı derin bir dini eğitimden gelmiyor. Aksine, çoğu dini açıdan son derece yüzeysel bilgiye sahip, hayatlarında yön kaybı yaşamış, kimi zaman sabıkalı geçmişi olan bireyler (bkz. Şahinöz, 2016). Kısa bir süre içinde kendilerini “kutsal savaşçı” ilan etmeleri, teolojik bir derinlikten çok psikolojik ve sosyolojik kırılmalarla açıklanabilir.

Birçok örnekte sıradan suçluların, ayrım gözetmeksizin öldürme yoluyla hayatlarına anlam katabileceklerine inandıkları görülmektedir. Şiddet, onlar için hem bir kimlik hem de bir aidiyet sunmaktadır. Boşlukta savrulan bir hayatın yerine dramatik ve sözde kahramanca bir anlatı koymaktadırlar. Bu süreçte din, çoğu zaman içeriği anlaşılmış bir inanç sistemi değil, sembolik bir meşruiyet aracına dönüşmektedir.

Radikalleşmenin “İslamlaştırılması”

Ne var ki bu biyografik, psikolojik ve sosyal yönler sıklıkla göz ardı edilmekte, radikalleşme yalnızca “İslamlaştırılarak” açıklanmaktadır. Oysa radikalleşme, kimlik krizi, dışlanma, suç geçmişi, anlam arayışı ve marjinalleşme gibi çok katmanlı süreçlerin ürünüdür.

Buna rağmen kamuoyunda basitleştirici bir anlatı hâkimdir. Fail Müslümansa, sorun İslam’dır. Fail Müslüman değilse, bireysel bir sapmadır. Bu çifte standart, hem bilimsel analizleri zayıflatmakta hem de toplumsal barışı zedelemektedir.

Tek Boyutlu Algı

İslam ülkelerinden gelen göçmenler artık çoğu zaman öncelikle Müslüman olarak algılanmaktadır. Etnik kimlikleri geri plana itilmekte, bireysel özellikleri görünmezleşmektedir. İnsanlar meslekleriyle, yetenekleriyle, siyasi görüşleriyle ya da kişisel hikâyeleriyle değil, dinlerinin temsilcisi olarak değerlendirilmektedir (Mudhoon, 2025).

Kamuoyundaki tartışmalarda, Müslüman olarak algılanan kişiler, gerçekten Müslüman olup olmadıklarına veya dinin onlar için önemli olup........

© Risale Haber