Υπάρχει μια στιγμή —όχι σπάνια— που κοιτάζω τις ειδήσεις και νιώθω ότι ο κόσμος λειτουργεί σαν αποικία. Όχι με την υποτιμητική έννοια. Με την ψυχρή, σχεδόν βιολογική έννοια ενός συστήματος που κινείται, αναπαράγεται, επεκτείνεται, αμύνεται, επιτίθεται. Κι εμείς μέσα του, σαν μονάδες που «τρέχουν» αποστολές. Με μια παράξενη διαφορά: έχουμε επίγνωση. Έχουμε λόγο. Έχουμε συνείδηση.

Αλλά, και εδώ αρχίζει το δύσκολο, ίσως ο λόγος δεν είναι πάντα «έξοδος». Ίσως είναι ένα ακόμη μέσο. Ένα ακόμη όργανο. Όπως τα μυρμήγκια έχουν φερομόνες, εμείς έχουμε αφηγήσεις. Φράσεις που συντονίζουν, συσπειρώνουν, δίνουν νόημα, νομιμοποιούν. Ασφάλεια. Δημοκρατία. Αντίποινα. Ιστορικό δίκιο. Αποτροπή. Λέξεις που ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τα γεγονότα — και συχνά τα προλαβαίνουν.

Κάπου εδώ γεννιέται ένας παραλληλισμός που φοβάμαι πάντα να τον πω δυνατά, για να μη φανεί εύκολος ή υπερβολικός: η Μέση Ανατολή σήμερα «θυμίζει» —σε επίπεδο δομής— τις Σταυροφορίες. Όχι επειδή “είναι τα ίδια”. Αλλά επειδή και τότε και τώρα, οι μεγάλες........

© Newpost