Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş vb. gibi kulüpler tarih boyunca sadece şampiyonluk kupalarının, puan tablolarının ya da transfer bilançolarının toplamından ibaret olmamıştır. Bu camialar zaman zaman milyonları ortak bir duygu dünyasında eşitleyen, haksızlığa karşı her platformda refleks geliştiren ve yeri geldiğinde kitlelerin nefes borusu haline gelen, ülkenin en dinamik sivil toplum örgütleridir.

Tam da bu yüzden son yıllarda Fenerbahçe’nin futbol sahasında ve idari koridorlarında yaşadığı kriz, basit bir sportif başarısızlıktan öte toplumsal bir bunalımın, kurumsal çürümenin ve çağın gerisinde kalmamak için sürekli geliştirilmesi gereken vizyondan yoksun oluşun mikro kozmosu olarak karşımıza çıkmıştır.

Gelinen noktada kongre süreci, sadece bir başkan seçme oylamasından fazlası olmalı. Çünkü: Bir tarafta statükonun nostaljik sertliğine sığınıp “Ben yoksam tufan” diyen, geçmişin miyadı dolmuş şanlı tarihleri ile yaşayan akılları… Diğer tarafta modern endüstrinin tüm yapısal ve insani sorunlarını sadece “para ve finansal tahakkümle” çözeceğini vadeden, gücü nereden devşirdiği belli, derinlikten fersah fersah uzak mekanik bir popülizm…

Fenerbahçe bu iki........

© Nefes