Bu hafta kalemim “iklim” yada “sürdürülebilirlik” yazamadı. Antakya’da yerel bir söylem vardır ; “çalkalandık”. Hep birlikte, toplumca alt üst olduk manasında. Bir yanda TBMM çatısı altında genç kızlarımıza yönelik, aşçılarla ilgili cinsel saldırı ve taciz, diğer yanda basın sektörünün en popüler kanallarından birinde kadınlara uygulanan cinsel saldırı iddiaları. Kısaca uçkurunu kontrol edemeyen edepsiz erkekler nedeni ile bu hafta kalemimden başka kelimeler döküldü.

2004 yılında eşim nedeni ile Antakya’ya yerleştiğimde 12 yıldır çalıştığım TV sektöründen de ayrılmış oldum. Gazetecilik hayatım Antakya Gazetesi’nin Youtube kanalında devam ederken 6 Şubat depremi ile her şey değişti.  18 yıl önce planlı programlı gittiğim Antakya’dan apar topar döndüm Ankara’ya. Her şey gibi iş hayatım da alt üst olmuştu. Elimde kalan tek şey buradaki köşemdi. Ve uzunca bir süre deprem yaralarını birlikte sardık Muhalif ile.

Ne yapabilirdim? TV sektörüne dönmek mümkün müydü? Elbette bıraktığım yerden başlamak mümkün değil ama bu yıllar içinde edindiğim “İklim Gazeteciliği” unvanım ile olabilir gibi gözüküyordu. Ayrıca bu olasılığı artıran en büyük etken de birlikte muhabirlik yaptığım arkadaşlarımın çoğu TV lerin Ankara temsilcileri olmuştu.  CNN, FOX, TGRT, NTV.. Hepsi ile görüştüm. Hiç biri olur demedi. Bir daha da aramadılar. HABERTÜRK’ü deneyelim dedi sanatçı kardeşimin yapımcı bir arkadaşı. “Kenan Tekdal’ı tanırım beni kırmaz” dedi. Sevindim. Hayri Bey bir güzel kırıldı. Bu olayı anlattığım aile dostumuzun kızı “Ciner’lerin kızı yakın dostum. Beni kırmazlar” dedi. Yine bir kırılma oldu ki ben yine görüşme için randevu bile alamadım. Halen milletvekili olan, eşimin yakın dostlarından -eşim de 2 dönem Hatay ANAP vekilliği yaptı -- bir arkadaşımız durumu öğrenince, “ben hallederim. Geçen gün........

© Muhalif