Bazen hayatın bütün yükünü aynı anda taşımaya çalışıyoruz. Yapılması gerekenler, yetişmesi gereken işler, başkalarının beklentileri, geçmişin yorgunluğu ve geleceğin belirsizliği… Hepsi bir araya geldiğinde insanın kendi sesini duyması bile zorlaşıyor. Sonra bir de kendimize dönüp soruyoruz. “Ben neden hâlâ yeterince güçlü değilim?” Belki de soruyu yanlış yerde arıyoruz.

Belki ihtiyacımız olan şey biraz daha güçlü olmak değil, kendimize biraz daha anlayışla yaklaşmak. Çünkü insan her gün aynı güçle uyanmıyor. Her sabah aynı umutla gözlerini açmıyor. Bazı günler hayatın karşısında dimdik durabiliyor, bazı günler ise yalnızca günü tamamlayabilmek için çaba harcıyor. Ve bunun da bir adı var, İnsan olmak.

Her gün üretken olmak, her gün başarılı olmak, her gün neşeli görünmek zorunda değiliz. Bazı günler büyük adımlar atarız. Bazı günler ise sadece kendimizi toparlamaya çalışırız. Bazen bir işi bitirmek başarıdır, bazen de o işi bugün yapamayacağımızı kabul etmektir. Kendimize tanıdığımız alan, çoğu zaman başkalarından beklediğimiz anlayıştan çok daha küçüktür. Bir arkadaşımız yorulduğunda ona “Biraz dinlen, sen de insansın” deriz. Sevdiğimiz biri hata yaptığında “Olabilir, herkes hata........

© Milat