Şehirlerin bir ruhu var mıdır? Varsa eğer, o ruh nerede saklıdır? Gökdelenlerin güneşi engelleyen camlarında mı, yoksa o binaların temelini atmak için yarılan toprağın derinliklerinde mi?

Richard Bach’ın o meşhur Martı Jonathan’ı, "En yükseğe uçan, en uzağı görür" der. Çoğumuz bunu sadece yukarı bakmak, yükselmek zannederiz. Ama bugün biz başımızı yukarı değil, aşağıya; toprağa çevireceğiz. Çünkü hakikat şudur ki; kökleri en derine inmeyen hiçbir gövde, gökyüzüne ulaşamaz.

Önümde Orman Genel Müdürlüğü’nün "Geleceğe Nefes" projesine ait son veriler duruyor. Rakamlara baktıkça yüzüme inen o görünmez tokadın sızısını hissediyorum. Bu tablo, bize sadece fidan sayılarını değil; betonlaşan kalplerimizle, yeşeren umutlarımız arasındaki uçurumu anlatıyor.

Türkiye’nin "vitrini" olan şehirleri düşünün. İstanbul, Ankara, İzmir ve Antalya... Ekonominin, turizmin, nüfusun ve debdebenin başkentleri. Her gün milyonlarca insanın "yaşamak" için koşturduğu, trafiğinde ömür tükettiği o devasa metropoller. İmkan deseniz onlarda, para deseniz onlarda, kalabalık deseniz onlarda.

Sıkı durun. Bu dört büyük şehrimizin (İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya) toplam fidan sahiplenme sayısı kaç biliyor musunuz?........

© Milat