Hayatın içinde bazı insanlar vardır ki değerlerini çoğu zaman yanımızdayken tam olarak anlayamayız. Varlıkları o kadar doğal, o kadar alışılmıştır ki onları hayatın değişmez bir parçası sanırız. Tıpkı gökyüzü gibi, tıpkı nefes almak gibi... İşte baba da böyledir.

Çocukluğumuzun ilk kahramanıdır baba. Omuzlarına çıktığımızda dünyanın en yüksek yerine ulaştığımızı sanırız. Elinden tuttuğumuzda hiçbir kötülüğün bize yaklaşamayacağına inanırız. Çünkü biliriz ki o yanımızdaysa korkacak hiçbir şey yoktur.

Anneler sevgilerini çoğu zaman sözleriyle ve şefkatleriyle gösterirler. Babalar ise sevgilerini daha farklı yaşarlar. Onların sevgisi çoğu zaman sessizdir. Gece geç saatlere kadar süren mesailerde, çocuklarının geleceği için kurdukları hayallerde, kendi ihtiyaçlarını erteleyip evlatlarının ihtiyaçlarını öne koymalarında........

© Manisa Meydan Gazetesi