Ao ver os ollos de Noelia na súa derradeira entrevista penso nas súa dores acumuladas. Penso nos mozos que a violaron e como aquelo que para eles foi unha esmorga, unha brincadeira, que “non era para tanto”, foi para ela un chanzo decisivo do camiño ao final.

Sen dúbida, cadaquén é dono das súas decisións, pero non podemos pechar os ollos á nosa responsabilidade colectiva en dramas como o de Noelia. Que valores estamos asentando, que trivializan entre os nosos mozos o asalto sexual? Os ollos de Noelia falan de soedade, de desintegración do derradeiro recuncho de protección, o da familia, de........

© La Región