Ünal Çağıner, üçüncü ölüm yıl dönümünde özlem, şükran ve takdirle anılan efsanevi girişimci yatırımcımızdır… Ülkemizin ekonomik yaşamına ve hatta geleceğine imzasını altın harflerle atmıştır… Onunla ilgili zengin anılarım var… Ölüm yıl dönümünde paylaşmak istedim…

1960’lı yılların ortasında onu ilk tanıdığımda “Bozkurt” gazetesinde benim gazetecilik serüvenim yeni başlamıştı… Yüksek öğrenim gençliğinin içinde atak ve yüzü her zaman gülen sempatik, pozitif bir figürdü… Kâh Türkiye’deki, kâh Kıbrıs’taki yüksek öğrenim örgütlenmelerinde ve etkinliklerinde yankılanan ismi nedeniyle, o konulardaki yazı ve haberlerimizin öznesi de olmaktaydı sıkça… Limasollu yeğenim Mehmet Ayder’in ve sınıf arkadaşım Naci Talat Usar’ın yüksek öğrenimdeki yakın arkadaşı olduğundan özel buluşmalarımız da oluyordu…

Bu buluşmalarımızdan birinde yaşadığım bir olayı bugün burada özellikle anlatmak istiyorum… Ünal Çağıner’in de içinde bulunduğu yüksek öğrenim öğrenci hareketi Limasol’da bir toplantı düzenleyecekti… Basındaki dostlarıyım ya, toplantıyı izlemek üzere bana da davet yapıldı… “Lozan” otobüsüne atlayıp gittim… Limasol Türklerinin meşhur parkındaki gazinoda yapılan o toplantı uzun sürer ve ben otobüsü kaçırdığımdan Lefkoşa’ya dönemem… Ünal Çağıner bunu fırsat bilerek “bizimle yemeğe kal, ondan sonra gereğini düşünürüz” der…

Yemekten önce benimle civardaki “otel” saydıkları iki katlı bir mekâna gittik… Oradaki görevliye beni göstererek “Bu........

© Kıbrıs Gazetesi