Siyasiler, bürokratlar fırsat buldukça sahneyi, kürsüyü boş bırakmaz, şovlarına başlarlar; geriye, vitrine dizilmiş bir kalabalık ve o kalabalığın önünde konuşmayı marifet sanan bir protokol düzeni ortaya çıkar. Horon var, müzik var, kalabalık var… Ama işin özüne dair tek bir gerçek mesele yok. Şehrin üreticisi ayakta kalma mücadelesi verirken, gençler birer birer göç ederken, tarım ve hayvancılık can çekişirken; kürsüye çıkanların anlattığı hikâyeler, gerçekle bağını çoktan koparmış durumda. Aynı cümleler, aynı vaatler, aynı alkışlar… Sorun şu ki, ortada ne yeni bir söz var ne de o sözün........

© Karadeniz'de sonnokta