“HER ŞEYİN bir mânâsı var.

Mânâsı olmayanın varlığından söz edilemez. Varlık mânâ ile kendini bulur.

Anlamsız bir nesne yoktur.

Var olan her şey mânâsı olduğu için vardır.

Rüya mesela, anlamı olmasa değeri olur muydu?

Hayallerinizi düşünün. Eğer sizin için kıymetli bir mânâsı olmasaydı çöpten farkı kalır mıydı?

Emek çeker miydiniz uğrunda, yorulur muydunuz?

Yatırım yapar mıydınız zuhura gelmesi için?

Anlamı olmasa sever miydiniz peki? Mânâsı olmasa sevilir miydiniz, muhibbiniz tarafından?

Yâr olur muydu? Yârenlikten bahis açılabilir miydi anlamı yoksa…”

…

SÖZ bohçasını bu peşrevle açardı.

Ele aldığı konu ne olursa olsun bu zaviyeden bakıp yorumlardı.

İçiniz dışınız mânâ olurdu.

Meseleyi o derece vurgulu ifade ederdi ki, teşvişe düşerdiniz. Tereddütler yumağına dolanırdınız ve içten içe “Peki, benim mânâm nedir?” sualinin amasız kıskacında can çekişmeye başlardınız.

İşte tam burada son kurşununu atardı: “Mânânızı bulun. Anlamınıza vâkıf olun. Yaşadığınız anlam kayıpları varsa şimdiden tezi yok telafi edin. Yoksa heder olursunuz. Âlemde her şeyin mânası varken mânâsız kalmak nedir yahu? Yakışır mı hiç?”

…

GERÇEKTEN öyle değil mi?

Bir çocuk için annenin sarılmasının yerini sarılmaktan başka ne doldurabilir?

Büyümüş olsak bile üzerimizdeki bütün negatif enerjileri topraklayıp stresin asit kuyularından çekip çıkararak kim bizi bize iade edebilir?

“Bunca diyar gezdim gözlerin için” diyen acıklı yüreği o gözlerin aşk cereyanı taşıyan mânâlı bakışlarından gayrı kahırdan ne kurtarabilir?

Sevilenin........

© İstiklal