Oblomov’un divanı, bir eşya olmaktan çok bir yazgıdır. Gün boyu uzandığı bu yer, bedeninin ağırlığını taşıdığı kadar ruhunun suskunluğunu da taşır. Divan, onun dünyasıdır: zamanın yavaşladığı, iradenin gevşediği, hayatın düşünceye dönüştüğü bir iç mekân. Orada Oblomov, yaşamı eylemle değil tahayyülle tüketir. Bugün bu dünya küçülmüş, cebimize sığmıştır. Divanın yerini ekran almış; hareketsizlik, cam bir yüzeyin ışığında yeniden şekillenmiştir.

Parmaklar kayar, zaman erir. Günler, birbirine benzeyen görüntüler hâlinde akıp gider. Gonçarov’un “Oblomov yaşamak yerine yaşamayı tasarlıyordu” cümlesi, çağımızın kalp atışı gibidir. Dijital akışta insan, hayatın sıcaklığına dokunmaz; onun siluetini izler. Gerçeklik, araya giren bir ekran kadar uzak, bir bildirim kadar geçicidir.

İlişkiler incelir, kelimeler kısalır. Duygular, ekranda bir an parlayıp sönen işaretlere........

© İnsaniyet