Her insanın içinde sakladığı bir hikâye vardır. Kimi mutluluklarla süslenmiş, kimi acılarla yoğrulmuş, kimi de yılların bıraktığı izlerle şekillenmiştir. Bazen bir insanın yüzündeki tebessümün ardında anlatılmamış onlarca kırgınlık bulunur. İşte bu yüzden birçok insanın ortak cümlesi belki de şudur: “Geçmişten gelen hasarlı bir hikâyeyim.”

Hayat, insanı bazen severek, bazen kaybederek, bazen de yanılarak olgunlaştırır. Yaş ilerledikçe anlarız ki en değerli şeyler çoğu zaman söylenmeyenlerde gizlidir.

Sevgi de bunlardan biridir. Çünkü gerçek sevgi her zaman dillere dökülmez. İnsan bazen “Seni seviyorum” demeden de sevdiğini gösterebilir. Bir vefada, bir fedakârlıkta, bir zor günde omuz vermekte saklıdır sevgi.Bu nedenle bir kadın dünyanın en yakışıklı adamını değil, dünyasını güzelleştiren adamı sever. Çünkü güzellik gözde değil, gönülde başlar. İnsan kendini yanında değerli hissettiği kişiye bağlanır.

Anlaşılmayan İnsanların Dünyası

“Kör, sağıra çok güzelsin demiş. Ne kör anlamış ne sağır. Dilsiz duymuş, o da kimseye söyleyememiş.”

Bu söz aslında günümüz insanını da anlatıyor. Birbirimizi dinliyor gibi yapıyoruz ama çoğu zaman anlamıyoruz. Herkes konuşuyor, az kişi dinliyor. Herkes anlatıyor, az kişi hissediyor.

Oysa insanın en büyük ihtiyacı anlaşılmaktır. Bir insanı gerçekten dinlemek, ona verilebilecek en büyük........

© Hedef Halk