"Öğrenme bilimleri, öğrencinin bu araç-insan-bağlam ekosistemi içinde nasıl uzmanlaştığını inceler ve politikayı bu yöne, yani otantik öğrenme ortamlarına yöneltir."

Boğaziçi Üniversitesi E. Öğretim Üyesi Prof. Dr. Emine Erktin ile öğrenme bilimleri üzerine konuştuk.

Öğrenme bilimleri nedir? Eğitim araştırmaları dururken neden öğrenme bilimleri diye yeni bir alana ihtiyaç duyulur?

Öğrenme sadece pedagojik bir mesele değil; zihinsel mimari, teknolojik araçlar, sosyal ve kültürel bağlamın bir kesişimidir. Öğrenme bilimleri, öğrenmeyi yalnızca bireysel bir zihin süreci olarak gören indirgemeci yaklaşımlara karşı, bilişsel bilimi, bilgisayar bilimini, eğitim bilimlerini, antropoloji, sosyoloji gibi birçok disiplini bir araya getiren bir tasarım bilimidir. Bu alan, öğrenmenin nörolojik ve bilişsel mikro seviyesi ile sosyokültürel ve kurumsal makro düzeyi arasında bir köprü kurar.

Öğrenme bilimlerinde öğrenme tek bir boyuta sığmayan, aksine farklı katmanların aynı anda işlediği bir bütündür. Bu süreçte beyindeki biyolojik değişimler, zihindeki yeni düşünce kalıplarının inşası, bireyin toplum içindeki yerini, kimliğini bulması ve kültürel araçların kullanımı iç içe geçer. Tüm bu farklı dinamikler, birbirini besleyerek öğrenme dediğimiz karmaşık olguyu var eder. Öğrenme bilimlerinde zengin kuramsal yelpazenin sentezlenmesi ile kapsayıcı ve ekolojik geçerliliği yüksek bir öğrenme anlayışı ortaya çıkmıştır.

Burada temel amaç, öğrenmeyi laboratuvar arılığından çıkarıp, gerçek öğrenme ortamları içinde modellemek, zihinsel, teknolojik ve sosyal katmanları olan karmaşık bir sistem olarak incelemek ve iyileştirmektir.

Bir öğrenme bilimciyi klasik bir eğitim araştırmacısından ayıran en büyük fark en önemli metodolojik yaklaşım nedir?

Öğrenme bilimleri alanındaki araştırmaların başlıca yöntemi olan tasarım odaklı araştırma kuram ile uygulama arasındaki uçurumu kapatmayı hedefler. En önemli özelliği müdahale odaklı olmasıdır. Tasarım odaklı araştırma yönteminde araştırmacı sadece gözlem yapmaz; bizzat bir öğrenme ortamı tasarlar. Bu tasarımı gerçek bir sınıfta uygular, neyin aksadığını görür ve tasarımını bu pratikle sürekli günceller. Kuram ve uygulama arasında hiçbir kopukluk bırakmadan her ikisini aynı anda dikkate almaya çalışır.

Brown (1992) ve Collins (1992) tarafından öncülüğü yapılan bu yaklaşım, öğrenme ortamlarını birer deney alanı olarak görür. Araştırmacılar öğrenme tasarımında sadece neyin işe yaradığını değil bir tasarımın neden ve nasıl işe yaradığını öğrencilerin özellikleri, öğretmen dinamikleri,........

© HalkTV