Yapay zekâ yalnızca öğrencilerin kullandığı yeni bir araç değil; üniversitedeki öğretme ve öğrenme biçimlerini kökten değiştiren bir dönemin habercisi.

Bugüne kadar üniversite eğitiminin doğal parçaları sayılan pek çok unsur artık sorgulanıyor. Hocaların ofis saatleri, öğrencilerin çalışma grupları, çözümlü örnek problemler, klasik ev ödevleri ve hatta bazı sınav türleri eski işlevlerini kaybetmeye başladı. Çünkü öğrenci artık bir problemi anlamadığında hocasının kapısını çalmak ya da arkadaşlarıyla saatlerce tartışmak zorunda değil. Yapay zekâ ona birkaç saniye içerisinde açıklama yapabiliyor, örnek üretebiliyor, farklı çözüm yolları gösterebiliyor ve gerektiğinde aynı konuyu defalarca anlatabiliyor.

İlk bakışta bu, eğitim açısından büyük bir imkân gibi görünüyor. Gerçekten de öyle.

Ancak işin bir de diğer yüzü var.

Öğrenmek yalnızca doğru cevaba ulaşmak değildir. İnsan bazen yanlış yaparak, zorlanarak, düşünerek, tartışarak, hatta bir süre çözümsüz kalarak öğrenir. Zihinsel gelişimin önemli bir bölümü tam da bu mücadele sırasında gerçekleşir.

Yapay zekâ ise öğrencinin önündeki bu “zorlanma alanını” fazlasıyla daraltabiliyor.

Öğrenci ilk güçlükte yapay zekâya başvurmaya başladığında zamanla kendi problem çözme kapasitesine duyduğu güveni kaybedebilir. Literatürde giderek daha fazla tartışılan “bilişsel teslimiyet” kavramı tam olarak bu noktaya işaret ediyor: İnsan düşünmeye başlamadan önce makineye sormayı alışkanlık hâline........

© Haberler