Berlin seçimlerinin ardından Elif Eralp üzerinden yürütülen tartışma, çoğunlukla iki başlık altında okunuyor: Sol Parti’nin antisemitizm konusundaki tutumu ve anayasal düzenle ilişkisi. Bir siyasetçinin ve partisinin bu alanlarda sorgulanması demokratik siyasetin olağan işleyişidir. Ancak bu tartışmayı yalnızca bu çerçevede okumak, bana göre eksik kalıyor.

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Eleştirinin Hakkı, Bahanenin Sınırı

Baştan açık söyleyeyim: Eralp’i eleştiriden muaf tutmak gibi bir niyetim yok. Partisinin politikaları, antisemitizm tartışmalarındaki duruşu, siyasi örgütlerle ilişkisi ve geçmişte üyesi olduğu dernekler kamuoyunun meşru ilgi alanına girer. Rote Hilfe üyeliği de bunlardan biridir. Ne var ki Eralp’in bu üyelikten 2025’te, yani seçimlerden önce, siyasi görüş ayrılıkları nedeniyle ayrıldığı ısrarla göz ardı ediliyor. Geçmişteki bir bağlantıyı bugünkü siyasi kimliğin otomatik kanıtı saymak, eleştiri değil, kolaycılıktır. Asıl dikkat çekici olan, tartışmanın seyri. Mesele gerçekten yalnızca siyasi çizgiyse, tartışma neden bu kadar sık biçimde Eralp’in kimliğine, diline ve kültürel sembollerine kayıyor?

Sol Parti’yle Aynı Safta Değilim

Yanlış anlaşılmasın: Almanya’daki Sol Parti ile aynı siyasi görüşü paylaşmıyorum. Örneğin Anayasayı Koruma Teşkilatı’nın kaldırılması gibi taleplerini kesinlikle savunmuyorum. Ben her zaman anayasal düzenin yanında duran biriyim. Ama tam da bu yüzden, eleştirinin dürüst ve adil olması gerektiğine inanıyorum. Çünkü Elif Eralp’e yönelik gidişatta, bana göre, eleştiriden çok bir dezenformasyon ve karalama kampanyasının izleri var. Eralp, partisi içindeki antisemitik yaklaşımlarla kendisini açıkça ayırdığını ortaya koydu ve seçimlerden önce çok sayıda Yahudi kuruluşu ziyaret etti. Bunlar bilinmesine rağmen, eleştirilerde sanki hiç yaşanmamış gibi davranılıyor.

Remmo Fotoğrafı ve Çifte Standart

Bu kampanyanın en çarpıcı örneği, seçim gecesi Issa Remmo’nun Neukölln’deki Sol Parti partisine gelmesi üzerinden yaşandı. Sol Parti, Remmo’nun davetli olmadığını, kendisiyle........

© Habererk