​Son bir yılda Orta Doğu’da şahit olduğumuz sahneler, sadece birer askeri operasyon değil; insanlık tarihinin gördüğü en sofistike, en sinsi ve en "temiz eldivenli" savaş yöntemleridir. İran’ın kalbinde patlayan mühimmatlar ve Lübnan’da binlerce insanın cebindeki çağrı cihazlarının eş zamanlı birer bombaya dönüşmesi, savaşın artık sadece sınır boylarında değil, avcumuzun içinde yaşandığını kanıtladı.

​Peki, dünya bu yeni nesil "Tekno-İstihbarat" savaşlarını konuşurken, Türkiye bu denklemin neresinde? ABD’li subayların ve İsrailli diplomatların kapalı kapılar ardında (ve bazen küstahça açıkta) zikrettiği "Sıradaki hedef Türkiye" söylemi, bir komplo teorisinden ziyade, jeopolitik bir gerçeklik olarak karşımızda duruyor.

​Teknolojide "Milli" Olmak Yetmez, "Yerli" Olmak Şart

​Lübnan örneği bize şunu öğretti: Bir cihazı dışarıdan satın aldığınızda, aslında içine bir "Truva Atı" yerleştirilmesine de izin vermiş oluyorsunuz. Türkiye’nin İHA/SİHA ve savunma sanayiindeki atılımları şüphesiz hayati birer kalkan. Ancak bu kalkanın delinmemesi için sadece gövdenin değil; o gövdeyi yöneten işlemcinin, kodlanan yazılımın ve verinin saklandığı merkezin de bu topraklara ait olması zorunluluktur.

​Uyarıyoruz: Tedarik zinciri güvenliği sağlanmayan, kritik altyapıları yabancı yazılımlara emanet edilen bir devlet, her an "fişi çekilmeye" mahkumdur. Siber güvenlik, artık bilişimcilerin işi değil, Genelkurmay’ın ve MİT’in en öncelikli cephesidir.

​Liyakat: En Güçlü Savunma Hattı

​Bir ülkeyi içeriden çökertmenin en kestirme yolu, kurumların genetiğiyle oynamaktır. Son yıllarda ülkemizde hissettiğimiz o derin "sakilleşme" ve kurumsal erozyon, dış tehditlerden çok daha tehlikelidir. Jandarma Genel Komutanlığı gibi kırsal güvenliğin temel taşı olan kurumların, siyasi mülahazalarla yönetilen sivil bürokratların inisiyatifine terk edilmesi, savunma dokumuzda geri dönülmez gedikler açabilir.

​Eğer bir devletin emniyet mekanizmasında "liyakat" yerine "sadakat" veya "tanıdık" kriteri öne çıkıyorsa, o devlet istihbarat savaşlarında kör ve sağır kalmaya adaydır.

​Milli Güvenlik Sorunu: Sığınmacılar ve Güven Erozyonu

​Bugün Türkiye’nin sokaklarında kimliği belirsiz, kaydı kuşu tartışmalı milyonlarca sığınmacı ve kaçağın varlığı, sadece sosyolojik bir sorun değildir. Hibrit savaş senaryolarında bu kitleler, birer "içeriden karıştırma" unsuru olarak kullanılmaya çok müsaittir.

​Daha da vahimi, halkın devlete ve yönetime karşı duyduğu güven bunalımıdır. Bir toplum, dış saldırıya karşı ancak devletine güveniyorsa tek yumruk olabilir. Nefret derecesine varan kutuplaşma ve güvensizlik, düşmanın en sevdiği savaş alanıdır.

​Bizim "sıradaki hedef Türkiye" uyarısını yıllardır yapmamızın sebebi korku yaymak değil, teyakkuz çağrısıdır. Devlet aklı, günü kurtaran politikalardan ve "bizden olsun da ne olursa olsun" sığlığından bir an önce sıyrılmalıdır.

​Savunma sanayiindeki başarılar, sivil teknoloji ve siber altyapıda da bir seferberliğe dönüşsün.

​Devlet kurumları, cemaatlerin veya siyasi kliklerin değil, liyakatli vatan evlatlarının yönetiminde şeffaflaşsın.

​Sınır güvenliği ve sığınmacı politikası, ideolojik saplantılardan arındırılarak "beka" eksenine oturtulsun.

​Unutulmamalıdır ki; teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, en büyük savunma silahı adaletle yönetilen bir devlet ve devletine inanan bir halktır. Bu bağı koparanlar, yarın yaşanacak teknolojik saldırılarda sığınacak liman bulamayacaklardır.

© Habererk