Bazen öyle bir noktaya gelirsin ki; kollarında güç, dilinde söz, kalbinde umut kalmaz.
Sanki içinden biri seni yavaşça kapatır , ışığını kısar, sesini susturur.
İşte o anlarda kendine kızma.
O anlar, yaşamın seni yeniden hizaladığı sessiz öğretmenlerdir.

Güç, her şeyi çözmekte değil, bazen hiçbir şeyi çözmemeyi kabul edebilmektedir.
Bazen akıllı olmak, “şimdi durmam gerekiyor” diyebilmektir.
Çünkü bilgelik, hareketin içinde değil, farkındalığın merkezindedir.

Her zaman güçlü olamazsın.
Ama aklınla kendini koruyabilir, kalbini sakinleştirebilir, enerjini sakince toplayabilirsin.
Kırılmadan dağ gibi durmak değil, kırıldığında kendini........

© Haber Ege