‎Garip bir çağdayız.

Çocukların yalan söylediği, sınır tanımadığı, doyumsuzlaştığı, en ufak hayal kırıklığında öfkeye ve saldırganlığa savrulduğu bir çağ. Ama ne hikmetse bu çağda tek bir şey hiç değişmiyor:

‎“Benim çocuğum yapmaz.”

‎Okulda bir problem olur, öğretmen anlatır, veli dinler ama kabul etmez.

‎Bir çocuk arkadaşına vurur, kırar, iter; suç yine başkasındadır.

‎Bir çocuk yalan söyler, yakalanır; hemen gerekçeler bulunur.

‎“Çok hassas”, “çok zeki”, “çok duygusal”, “çok özel”…

‎Asıl soru şu:

‎Gerçekten çocuklar mı değişti, yoksa biz mi gerçeği inkâr etmeyi seçiyoruz?

‎Destek mi, Kör Koruma mı?

‎Son yıllarda ebeveynlik adı altında yapılan şeyin büyük kısmı, sağlıklı destekten çok kör korumaya dönüştü. Çocuk üzülmesin, kırılmasın, zorlanmasın, sorumluluk almasın.

‎En ufak hayal kırıklığı “travma” etiketiyle bastırılıyor.

‎Oysa hayat travmasız değil, ama biz çocukları hayata hazırlamak yerine hayatı çocuklara göre bükmeye çalışıyoruz.

‎Bir çocuk yanlış yaptığında arkasında durmakla, yanlışını örtmek arasındaki farkı kaybettik.

‎Yanlışını kabul etmesine yardım etmek yerine, ona yeni bir yalan üretmeyi öğretiyoruz.

‎“Öğretmen seni anlamamış.”

‎“Arkadaşın seni........

© Günışığı Gazetesi