Όταν ακόμα δεν υπήρχαν στις ζωές και τις Κυριακές μας ο Ζαγοράκης, ο Μπάνε και ο Κωνσταντέλιας ο Στέφανος Μπορμπόκης, καλή του ώρα, ήταν η αθώα περηφάνια των εφηβικών χρόνων μας.

Κάποιος έγραψε για μια «ανόθευτη ΠΑΟΚτσίλα που γέμιζε τις Κυριακές μας», συμφωνώ και επαυξάνω, με την περιγραφή. Μ’ αυτή την ανέμελη χαίτη να χαϊδεύει την πλάτη και ενίοτε να σκεπάζει το «7» που φόρεσες σχεδόν από την πρώτη μέρα που πάτησες το πόδι σου στα ιερά χώματα της Τούμπας.

Μικρό παιδί, στα 16 του χρόνια, ο Στέφανος άφησε το Άνω Μητρούσι Σερρών, όπου γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1966, και μαζί μ’ ένα φίλο του κυνήγησαν το όνειρο: να παίξουν στον ΠΑΟΚ. Στα καλοκαιρινά δοκιμαστικά ο αείμνηστος Αρίστος Φουντουκίδης επέλεξε αρχικά το φίλο του και εκείνος αναγκάστηκε να έρθει να δοκιμαστεί εκ νέου μέχρι να ανάψει το «πράσινο φως» για τη δεύτερη ομάδα.

Εκεί, έμεινε δυόμιση χρόνια. Πάλεψε σκληρά. Προσπάθησε. Αγωνιζόμενος ως επιθετικός, ο Σερραίος επιθετικός ξεχώρισε για το ταλέντο, τη φαντασία και την τεχνική του, αποτελώντας έναν από τους πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που ανέδειξε η Βόρεια Ελλάδα. Παράλληλα, κέντρισε το ενδιαφέρον του Τάις Λίμπρεχτς, ο προπονητής που τον καθιέρωσε στο δεξί άκρο της «ασπρόμαυρης» επίθεσης.

Παίζοντας «εντός έδρας» στο Δημοτικό γήπεδο των Σερρών, ήταν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές στο αξιομνημόνευτο και ιστορικό 6-1 επί του Ολυμπιακού, στις 6 Δεκεμβρίου του 1987, όταν ολοκλήρωσε τον ασπρόμαυρο θρίαμβο με δύο γκολ στο 74ο και 89ο λεπτό.

Προσωπικά δεν πρόκειται να ξεχάσω άλλα δύο γκολ που πέτυχε απέναντι στον Ολυμπιακό. Ένα στην Τούμπα. Και ένα, ίσως πιο όμορφο σε εκτέλεση, στο ΟΑΚΑ.

Το πρώτο έγινε τον Οκτώβριο του 1988. Στα ντέρμπι Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ έχουν συμβεί τα πάντα. Μέχρι και καμιά 20.000 «αόρατοι» θεατές, που υποτίθεται πως παρακολούθησαν ένα παιχνίδι στο Ολυμπιακό Στάδιο, σε μια άκρως περίεργη ιστορία με πρωταγωνίστρια – εν αγνοία της φυσικά – την Τίνα Τάρνερ.

Στο ΟΑΚΑ εκείνο το μεσημέρι είχαν βρεθεί 55-60.000 φίλαθλοι, όμως στα χαρτιά καταγράφηκαν 74.232 εισιτήρια. Η εξήγηση; Λόγω της συναυλίας που ήταν προγραμματισμένη να γίνει, αγοράστηκαν μαζικά εισιτήρια για ένα πέταλο που έμεινε κλειστό. Εκεί, μπροστά σε εκείνο το άδειο κομμάτι, ο Μπορμπόκης σκόραρε με «βολ πλανέ» στο 56’, σε ένα παιχνίδι που ο ΠΑΟΚ το τελείωσε με εννέα παίκτες, αλλά το κέρδισε με 1-0.

Το δεύτερο γκολ, δυόμιση χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1991, στην κατάμεστη Τούμπα. Ο ΠΑΟΚ καλούνταν να ανατρέψει το 2-0 του πρώτου αγώνα. Ο Ολυμπιακός με τον Όλεγκ Μπλαχίν στον πάγκο του, έχοντας επικρατήσει στο πρώτο ματς με 2-0 (Τσιαντάκης, Προτάσοφ), πίστευε πως έχει την πρόκριση στο τσεπάκι του, όμως ως συνήθως λογάριαζε… χωρίς στον ξενοδόχο. Ο Καραγεωργίου άνοιξε το σκορ μόλις στο 6ο λεπτό για το 1-0, στο 43’, ο Μαγκντί βρήκε τον Μπορμπόκη μέσα στην περιοχή και εκείνος με υποδειγματικό πλασέ έκανε το 2-0, μέσα σε μια Τούμπα που έβραζε. Εκείνη η βραδιά ολοκληρώθηκε με το 3-0 και μια από τις πιο χαρακτηριστικές ανατροπές εκείνης της εποχής.

Στα χρόνια των ‘90s, σ’ ένα τοίχο επί της Γρηγορίου Λαμπράκη, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την Άνω Τούμπα απ’ άκρη σε άκρη, υπήρχε ένα σύνθημα γραμμένο με μαύρη μπογιά: «Καλώς ήρθες ήρωα! 0-1».

Για πολλά χρόνια το έβλεπες από παντού, κανείς δεν τολμούσε να το σβήσει, έμοιαζε, αλλά δεν ήταν, το «ευχαριστώ» κάποιων φίλων του ΠΑΟΚ στον «ήρωα του Μαλίν», o οποίος πάντως δεν έμενε κάπου εκεί κοντά.

Ο ΠΑΟΚ ταξίδεψε στις 2 Οκτωβρίου του 1991 για τη γραφική πόλη του Μαλίν με το 1-1 του πρώτου αγώνα στην Τούμπα να κάνει τους Βέλγους φαβορί για την πρόκριση. Μιλάμε για μια ομάδα, που τρία χρόνια νωρίτερα, είχε στεφθεί κυπελλούχος Ευρώπης, κερδίζοντας στον τελικό τον Άγιαξ με 1-0, ενώ στα είκοσι επτά τελευταία ευρωπαϊκά ματς είχε γνωρίσει μόλις τρεις ήττες από Σπόρτινγκ Λισσαβόνας, Σαμπντόρια και Μίλαν.

Ο μόνος που δεν έχανε την πίστη του ήταν ο Θωμάς Βουλινός που ταξίδεψε στο Βέλγιο από το Αμβούργο, όπου είχε βρεθεί για επαγγελματικούς λόγους, παραχωρώντας συνέντευξη Τύπου την παραμονή του αγώνα στους Έλληνες απεσταλμένους που είχαν ακολουθήσει την αποστολή στη βελγική πόλη.

«Δεν ήρθαμε για τουρισμό» ξεκαθάριζε ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, που είχε διάθεση να βάλει γερά το χέρι στην τσέπη σε περίπτωση πρόκρισης. Οι ποδοσφαιριστές έμαθαν για το έξτρα πριμ των δεκαπέντε εκατομμυρίων δραχμών, που μέσα στην παραζάλη της πρόκρισης αυξήθηκε κι έφτασε τελικά στα είκοσι εκατομμύρια δρχ.

Ο Τσίρο Μπλάζεβιτς πριν από την σέντρα έπεσε διάνυα προβλέποντας ότι ο Στέφανος Μπορμπόκης θα έβρισκε τον τρόπο να νικήσει τη βελγική άμυνα και να σκοράρει, την ίδια ώρα που ο προπονητής της Μαλίν, Ζορζ Λίεκενς, τον αποκαλούσε «φοβιτσιάρη»!

Στο «Αχτέρ ντε Καζέρνε» των 8.500 θέσεων ο ΠΑΟΚ είχε την συμπαράσταση του κόσμου του, κυρίως Ελλήνων της ομογένειας, καθώς από τα 1.100 εισιτήρια, που αναλογούσαν στους φίλους του «Δικεφάλου» τα περισσότερα κατέληξαν σε κατοίκους της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου.

Οι ΠΑΟΚτσήδες κέρδισαν πολύ εύκολα τη μάχη της κερκίδας, το μόνο που τους τρόμαξε ήταν η θέα 100 σκύλων που είχε επιστρατευτεί από την τοπική αστυνομία!

Οι «ασπρόμαυροι» μπήκαν δυνατά και μόλις στο 5ο λεπτό της αναμέτρησης ο Κώστας Λαγωνίδης έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μαλίν, αλλά ο Πορτογάλος διαιτητής, Ζοσέ Ντος Σάντος, ακύρωσε το γκολ, καταλογίζοντας επιθετικό φάουλ στον Έλληνα χαφ. Οι γηπεδούχοι βγήκαν μπροστά, πίεσαν την άμυνα της ελληνικής ομάδας, όμως ένας Κροάτης τερματοφύλακας, ο Τόντσι Γκάμπριτς, στο καλύτερο βράδυ της καριέρας του στον ΠΑΟΚ, ήταν εκεί όποτε χρειάστηκε και με τις αποκρούσεις τον κρατούσε μέσα στο «κόλπο» της πρόκρισης.

Στα τελευταία λεπτά ο Μπλάζεβιτς ρίχνει στο ματς τον τραυματία Μαγκντί. Από τα δικά του πόδια η μπάλα έφτασε στο αριστερό άκρο της επίθεσης και στην πλάτη της βελγικής άμυνας. Ο Μιχάλης Λεοντιάδης έκανε την σέντρα, οι Βέλγοι αμυντικοί δεν απομάκρυναν σωστά την μπάλα και από τα πόδια του Στέφανου Μπορμπόκη «καρφώθηκε» στη γωνία της εστίας του Πρεντόμ για το 0-1.

Ο Στέφανος Μπορμπόκης ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά μέσα από τα τμήματα υποδομής του ΠΑΟΚ και φόρεσε την πρώτη ομάδα σε μια περίοδο με έντονο ελληνικό στοιχείο. Την τελευταία αγωνιστική της σεζόν 1985-86 κατέγραψε την πρώτη του συμμετοχή στην Α’ Εθνική απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα, μπαίνοντας στο 62ο λεπτό και ανοίγοντας έναν κύκλο σχεδόν δέκα ετών.

Ήρθε στον ΠΑΟΚ σε ηλικία 16 ετών, έγινε επαγγελματίας μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1985 και μέχρι το 1994 αποτέλεσε σταθερή παρουσία, με 277 συμμετοχές και 43 γκολ. Σε μια εποχή που η διάρκεια και η συνέπεια δεν ήταν δεδομένες.

Τη σεζόν 1987-88 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας με εννέα γκολ στο πρωτάθλημα.

Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλά επαγγελματική. Έμεινε κοντά στον σύλλογο και μετά το τέλος της καριέρας του. Όπως έγραψε η ΠΑΕ, «η σχέση του Στέφανου με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλά επαγγελματική. Παρέμεινε δίπλα του, δείχνοντας ενδιαφέρον και αγάπη».

Ακόμη πιο βαριά τα λόγια των βετεράνων. «Δεν χάσαμε απλά έναν συμπαίκτη. Χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο», έγραψαν οι πρώην συμπαίκτες του.

Με την Εθνική Ελλάδας κατέγραψε 29 συμμετοχές και έξι γκολ, ενώ υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελπίδων που έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1988.

Η πορεία του συνεχίστηκε στον Εδεσσαϊκό, στον Ηρακλή με 60 συμμετοχές και 10 γκολ, στον Άρη και ολοκληρώθηκε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε και με τις τέσσερις ομάδες της Θεσσαλονίκης σε επαγγελματικές κατηγορίες.

Κάπου εδώ τελειώνουν οι αριθμοί. Και μένουν οι εικόνες. Ένα «7» στην πλάτη. Μια χαίτη να ανεμίζει. Και μια εποχή που, μέσα στις δυσκολίες, είχε κι αυτή τη δική της περηφάνια.

Καλό ταξίδι, Στέφανε…

© gazzetta