Ολυμπιακός: Δεν έθελξε στο μεγαλύτερο διάστημα, αλλά είχε την μεγαλύτερη συνέπεια!

Παναθηναϊκός: Με budget 40 εκατομμυρίων, τα play-in αποτελούν ξεκάθαρη αποτυχία!

Με μία μόλις στροφή για τον τερματισμό της πιο δύσβατης και αχαρτογράφητης διαδρομής στην ιστορία της Euroleague, στο κομμάτι των εντυπώσεων, λίγο-πολύ τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει. Οι ομάδες που είχαν την μεγαλύτερη συνέπεια και τα λιγότερα σκαμπανεβάσματα – σε συνδυασμό πάντα με την ποιότητα και το βάθος του ρόστερ – πήραν αυτό που τους αναλογούσε και η τελική κατάταξη στην κανονική περίοδο, χαρακτηρίζεται από μία μόνο χτυπητή αρνητική έκπληξη!

Ο λόγος φυσικά για την αρκετά πιθανή απουσία του Παναθηναϊκού από την πρώτη εξάδα που οδηγεί απευθείας στα playoffs! Κοινώς, η πιο ακριβή και κατά την ταπεινή μου άποψη, πιο γεμάτη σε ατομικό ταλέντο ομάδα της διοργάνωσης, «κινδυνεύει» να δώσει αγώνα (ες) νοκ-άουτ – πάλι καλά που αν συμβεί αυτό, το (α) ματς θα γίνουν πιθανότατα στο “T-Center” – και εν συνεχεία να αποκλείσει με μειονέκτημα έδρας, μία εκ των πρωτοπόρων της EL, δηλαδή την Βαλένθια ή τον Ολυμπιακό!

Κι όλα αυτά σε μία σεζόν, που «κυκλώθηκε» από πλευράς στόχευσης και επένδυσης, με φόντο την κατάκτηση του όγδοου ευρωπαϊκού τροπαίου για τους «πράσινους», ειδικότερα από την στιγμή που το Final 4 θα διεξαχθεί στο «σπίτι τους» και μοιραία θα είναι συνδιοργανωτές.

Κανονικά, το blog που διαβάζετε θα έπρεπε να αρχίζει με την ομάδα που συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να τερματίσει στην κορυφή της regular season και κρατάει την τύχη στα χέρια της (με νίκη επί της Αρμάνι την τελευταία αγωνιστική), δηλαδή τους «ερυθρόλευκους» και ζητώ συγνώμη για αυτή την… παράκαμψη της προτεραιότητας!

Όχι μόνο επειδή, αν οι Πειραιώτες τα καταφέρουν, αυτό θα έχει συμβεί για 3η φορά στα τέσσερα τελευταία χρόνια, αλλά κυρίως γιατί το ενδεχόμενο εφετινό παράσημο είχε τον υψηλότερο συντελεστή δυσκολίας.

Ωστόσο, το… underperforming του «τριφυλλιού» και ο δύσκολος δρόμος που καλείται να ακολουθήσει για να δώσει το παρών στο ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ, κακά τα ψέματα, «πουλάει» και ιντριγκάρει περισσότερο από την αψεγάδιαστη πορεία της ομάδας του Γιώργου Μπαρτζώκα, που μόνο τυχαία δεν μπορεί να «φλερτάρει» τόσο έντονα με την κορυφή.

Ας σχολιάσουμε, όμως, με βαθμολογική σειρά τα πεπραγμένα των δύο κορυφαίων ελληνικών ομάδων στην προτελευταία αγωνιστική της Euroleague, με φόντο τους πιθανότερους αντιπάλους που θα αντιμετωπίσουν αμέσως μετά το τέλος της regular season.

Ολυμπιακός: Δεν έθελξε στο μεγαλύτερο διάστημα, αλλά είχε την μεγαλύτερη συνέπεια!

Με τέσσερις διαδοχικές παρουσίες σε Final 4, έναν τελικό, καμία κατάκτηση και κατά γενική ομολογία το μπάσκετ με την μεγαλύτερη διάρκεια και την πλέον καθολική αναγνώριση σε όλη την Ευρώπη, από την σεζόν 2021-22 κι εντεύθεν, το βάρος που κουβαλάει από την αρχή της εφετινής περιόδου η ομάδα του Πειραιά, είναι διόλου ευκαταφρόνητο.

Και όσο πλησιάζουμε προς την ώρα της κρίσης και οι «ερυθρόλευκοι» εξακολουθούν να είναι ο οργανισμός με το υψηλότερο ποσοστό επιτυχίας της τελευταίας 5ετίας στην Euroleague (66,5% με ρεκόρ 129-65), η πίεση πολλαπλασιάζεται! Και αυτό γιατί, κακά τα ψέματα, η σπουδαία πορεία τους σε αυτό το χρονικό διάστημα, δεν έχει επιβραβευθεί με έναν τίτλο.

Παρ’ ότι από το 2022, στην χειρότερη περίπτωση, φτάνουν κάθε χρόνο σε απόσταση 80 λεπτών και στην καλύτερη ενός αγώνα από την κορυφή! Οι βασικότεροι λόγοι, λοιπόν, που αρκετός κόσμος, είτε δεν πείθεται όσο θα έπρεπε από την εφετινή τους διαδρομή, είτε εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για το αν φέτος θα «σπάσει το ρόδι» και οι πρωταθλητές Ελλάδας θα αποδείξουν θα φτάσουν μέχρι τέλους, εδράζονται σε δύο άξονες.

Κατά πρώτον, στο ότι στον πάγκο τους κάθεται για 7η συνεχή σεζόν ο ίδιος προπονητής! Πολλοί καταλογίζουν στον Γιώργο Μπαρτζώκα συναισθηματικά συμπλέγματα (λόγω των γνωστών «ερυθρόλευκων» συναισθημάτων του), τα οποία φέρονται να τον δυσκολεύουν να ξεχωρίσει το επαγγελματικό κομμάτι από την επιθυμία της καρδιάς του!

Η παραπάνω προσέγγιση, όμως, εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό αδικίας ως προς το πρόσωπο του 60χρονου Έλληνα τεχνικού, όσον αφορά στο μπάσκετ που έχει παίξει η ομάδα, στον τρόπο που αναπτύσσεται μέσα στο παρκέ αλλά και στα αδιαμφισβήτητα παράσημα των τεσσάρων συναπτών προκρίσεων σε Final 4.

Κατά δεύτερον, στο ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε φέτος μεγάλη αποτελεσματικότητα εκτός των συνόρων (χωρίς να υπολογίζουμε το «διπλό» επί του Παναθηναϊκού, είχε ρεκόρ 9-9) και από τις δώδεκα πρώτες ομάδες, νίκησε μόνο την Μακάμπι (στο ουδέτερο Βελιγράδι) και την Χάποελ (στην «ερυθρόλευκη» Σόφια)!

Επιπροσθέτως, έχασε τα 6 από τα 8 παιχνίδια που κρίθηκαν στην τελευταία ή την προτελευταία κατοχή, παρουσιάζοντας αδυναμία στις ειδικές καταστάσεις της απόφασης για το σουτ της ισοφάρισης ή της νίκης.

Παρ’ όλα αυτά, μία αγωνιστική πριν τον τερματισμό του «μαραθωνίου» της κανονικής περιόδου, είναι η ομάδα με την πιο συνεπή και σταθερή πορεία σε ένα πρωτάθλημα 6,5 μηνών, αλλά και με το καλύτερο ρεκόρ και κατά πολύ μεγάλη πιθανότητα, εκείνη που θα κόψει πρώτη το νήμα του τερματισμού.

Όλα τα παραπάνω, αν μη τι άλλο αξίζουν τον σεβασμό και την αναγνώριση κάθε υγιώς σκεπτόμενου μπασκετόφιλου, διότι πέραν αυτών και σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, η εφετινή πρωτοπόρος ομάδα της regular season είναι περισσότερο ευάλωτη από ποτέ στον αποκλεισμό από το Final 4!

Και αυτό όχι λόγω της «κατάρας» που ακολουθεί τον κάτοχο της πρωτιάς, στο ισχύον format (από την σεζόν 2016-17), αλλά κυρίως επειδή ο ανταγωνισμός έχει εκτοξευθεί, οι αποστάσεις μεταξύ των ομάδων έχουν αμβλυνθεί και οι έδρες παίζουν την λιγότερο σημασία από ποτέ.

Αν ο Ολυμπιακός έχει ένα πολύ σημαντικό έξτρα πλεονέκτημα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και το οποίο φάνηκε από τα μέσα της χρονιάς και μετά, αυτό είναι ο συνδυασμός της υψηλής τεχνογνωσίας που έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την μεγαλύτερη πληρότητα που είχε ποτέ το ρόστερ του, σε όλες τις θέσεις.

Αν σε αυτό υπολογίσετε τον ειδικό σχεδιασμό που έχει γίνει ώστε η ομάδα να φορμαριστεί στο τελευταίο τρίμηνο της σεζόν, τότε στην θεωρία και την πράξη, οι Πειραιώτες δείχνουν πιο «αρματωμένοι» από ποτέ, ώστε όχι απλά να φτάσουν στο 5ο σερί Final 4, αλλά να πάνε στο ΟΑΚΑ έχοντας την μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση των τελευταίων πέντε ετών.

Τρανή απόδειξη για του λόγου το αληθές, φαντάζει το γεγονός ότι σε σχέση με πέρυσι (ο Ντόρσεϊ είχε πολύ μικροτερο ρόλο) έχουν έναν έξτρα επιθετικό πόλο που μπορεί να κάνει την διαφορά (ίσως και περισσότερο από τους Βεζένκοβ και Φουρνιέ), αλλά και την πληρέστερη frontline της Ευρώπης.

Το ότι από την αλλαγή του χρόνου, οι «ερυθρόλευκοι» έχουν σταθερά ανοδική πορεία και μακράν το καλύτερο ρεκόρ (15 νίκες και 5 ήττες), ενώ βρίσκονται μέσα στις τρεις πρώτες θέσεις σε επτά από τις 15 στατιστικές κατηγορίες, λέει πολλά για τα έως τώρα πεπραγμένα τους.

Καλώς ή κακώς, έτσι όπως είναι το σύστημα διεξαγωγής, όλα θα κριθούν και πάλι από την ανθεκτικότητά τους, όταν η μπάλα θα καίει και ένα άσχημο βράδυ θα χωρίσει την επιτυχία από την αποτυχία. Όσο άδικη κι αν ακούγεται, όμως, η παραπάνω διαπίστωση, αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού και γι’ αυτό και το φορτίο που κουβαλάει ο Ολυμπιακός, συγκαταλέγεται στα δύο πιο βαριά στην εφετινή διοργάνωση…

Πολλώ δε μάλλον, αν κληθεί να αντιμετωπίσει τον αντίπαλο που του ταιριάζει λιγότερο από ποτέ στα playoffs και αναφέρομαι στην Μονακό, που τον έχει νικήσει στις τέσσερις τελευταίες μεταξύ τους αναμετρήσεις.

Η μεγάλη διαφορά, όμως, έχει να κάνει με το ότι φέτος – αν κι εφόσον προκύψει αυτή η διασταύρωση – στην εξίσωση δεν θα υπάρχει ο Βασίλης Σπανούλης, που ξέρει την πρώην ομάδα του απ’ έξω κι ανακατωτά καθώς με μικρό ρόστερ των Μονεγάσκων που έχουν μόλις 11 παίκτες στην διάθεσή τους. Στοιχείο που είναι πολύ βασικό σε μία σειρά που μπορεί να φτάσει στους πέντε αγώνες…

Παναθηναϊκός: Με budget 40 εκατομμυρίων, τα play-in αποτελούν ξεκάθαρη αποτυχία!

Το έτερο βαρύτερο φορτίο, δεν είναι άλλο από εκείνο που έχει στην πλάτη του ο «επτάστερος»! Κι αυτό γιατί η επιστροφή του Final 4 στην φυσική του έδρα μετά από 19 χρόνια (2007), σε συνδυασμό με το πληρέστερο ρόστερ που είχε ποτέ ο σύλλογος, στην μετά Ομπράντοβιτς εποχή, δημιούργησαν υψηλές προσδοκίες για το όγδοο ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Προσοχή! Το ότι ο οργανισμός «έχτισε» μία πανίσχυρη ομάδα με στόχο την κορυφή της Ευρώπης δεν σημαίνει ότι αυτόματα υπέγραψε συμβόλαιο με την επιτυχία. Άλλωστε, σε έναν μαραθώνιο 38 αγωνιστικών και 10 «διαβολοβδομάδων», η πρώτη επιτυχής στόχευση συμβαδίζει με την είσοδο στην πρώτη 6άδα και την απευθείας πρόκριση στα playoffs, με το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα!

Και εν συνεχεία, έρχεται η μάχη με φόντο το «εισιτήριο» για την μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μέσα από μία σειρά αγώνων που κρίνονται στις 3 νίκες.

Δηλαδή μέσα από μία διαδικασία, που η καλύτερη ομάδα – ανεξαρτήτως των ατυχιών και των προβλημάτων που μπορεί να αντιμετώπισε στην διάρκεια της σεζόν – έχει την ευκαιρία να αποδείξει την αξία της ακόμη και με μειονέκτημα έδρας.

Κατά συνέπεια, το ότι ο Παναθηναϊκός δεν κρατάει την τύχη στα χέρια του για να καταφέρει έστω το minimum και να μπει απευθείας στα playoffs, αντιμετωπίζοντας μία εκ των Ρεάλ (την κέρδισε 2 φορές φέτος), Φενερμπαχτσέ (τη νίκησε στην Πόλη κι έχασε με buzzer beater στην Αθήνα) και Χάποελ (την κέρδισε εύκολα στο ΟΑΚΑ κι έχασε δικό του ματς στην Σόφια), συνιστά ξεκάθαρη αποτυχία! Και αυτό όχι μόνο γιατί βάσει της διαμορφωμένης κατάστασης, συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να βρεθεί στους αγώνες play in και να παίξει την πρόκριση σε αγώνα (ες) νοκ-άουτ…

Σκεφτείτε πόσο άδικο θα είναι για την συνολική προσπάθεια 6,5 μηνών αλλά και την τεράστια επένδυση του οργανισμού, να παίξει την πρόκριση σε ένα 40λεπτο με τον Ερυθρό Αστέρα ή την Μονακό, στο οποίο κάλλιστα θα μπορούσε κάτι να πάει στραβά και να μην υπάρχει το περιθώριο της διόρθωσης. Πολλώ δε μάλλον αν κάποιο από αυτά τα ματς, διεξαχθεί σε εχθρικό περιβάλλον…

Επιπροσθέτως, όμως, λάβετε υπ’ όψιν σας ότι ακόμη και αν όλα πάνε καλά και οι «πράσινοι» βγουν νικητές από την ψυχοφθόρα διαδικασία των play-in, θα έχουν κατά γενική ομολογία την χειρότερη δυνατή διασταύρωση και μάλιστα με μειονέκτημα έδρας.

Ο λόγος για την Βαλένθια που τους νίκησε εύκολα δύο φορές (89-79 στο “Telecom Center Athens” και 102-84 στην “Roig Arera”) και την οποία θα αντιμετωπίσουν αν τερματίσουν στην 7η θέση και τον φορμαρισμένο Ολυμπιακό, που τους έχει νικήσει 11 διαδοχικές φορές στην Euroleague (και επτά στις τελευταίες οκτώ αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις) και με τον οποίο θα παίξουν αν καταλήξουν στην 8η θέση.

Με ό,τι συνεπάγεται ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός από τον «αιώνιο αντίπαλο», τον οποίο φαίνεται ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι – από το «πράσινο» στρατόπεδο – που προτιμούν να τον αντιμετωπίσουν στα playoffs.

Κοινώς, ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του το πιο δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί στο Final 4 και το οποίο βάσει ποιότητας, ατομικού ταλέντου και βάθους στο ρόστερ του, θα έπρεπε να είχε αποφύγει.

Ο βασικότερος λόγος για τον οποίο δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ασφαλέστερες προϋποθέσεις για να πετύχει τον στόχο του (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακόμη κι έτσι δεν μπορεί να τα καταφέρει), είναι η έλλειψη καθοδήγησης και δημιουργίας ενός καλού κλίματος από τον Έργκιν Άταμαν, ο οποίος δεν μπόρεσε ποτέ να παρουσιάσει εικόνα μίας ομάδας που λειτουργεί ως συμπαγές σύνολο (χωρίς να είμαι σίγουρος ότι προσπάθησε κιόλας).

Από που να το πιάσει κανείς και από που να το αφήσει; Από την επιλογή του Τι Τζέι Σορτς, την οποία ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία να υποστηρίξει και να διαχειριστεί με τρόπο ωφέλιμο για την ομάδα του;

Από το λανθασμένο timing της αποπομπής των Χολμς και Γιούρτσεβεν, όταν η ομάδα του έμεινε με έναν κλασσικό σέντερ (μετά από απουσία 15 μηνών, ο Λεσόρ δεν είναι εύκολο να φτάσει τόσο γρήγορα στο peak της απόδοσής του);

Από το ότι ο Κυπελλούχος Ελλάδας δεν έγινε ποτέ η ομάδα του «εμείς» και εξαρτώνταν κατά βάση από τις προσωπικότητες και το μεγάλο «εγώ» του Κέντρικ Ναν, ενώ ταυτόχρονα δεν απέκτησε ποτέ σταθερό αμυντικό φίλτρο;

Από την άρνησή του να αποδεχθεί την δικαιολογημένη κριτική για την κατώτερη των απαιτήσεων πορεία της ομάδας του και από ένα σημείο και μετά την σχεδόν ολοκληρωτική «παραίτησή» του στο κομμάτι του τακτικού σχεδιασμού και στο ανακάτεμα της τράπουλας σε “in game” καταστάσεις;

Με αποκορύφωμα τα πρόσφατα παιχνίδια με την Βαλένθια, την Χάποελ και την Παρτίζαν εκτός και με την Παρί εντός έδρας…

Το ότι ο Παναθηναϊκός έχει φτάσει εδώ που βρίσκεται, το οφείλει κατά κύριο λόγο στο περίσσιο ατομικό ταλέντο που διαθέτουν οι παίκτες του! Φτάνει αυτό για να πάει παραπέρα και να δώσει το παρών στο μεγάλο ραντεβού του Μαϊου;

Η απάντηση θα δοθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες… Όποιο και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, πάντως, το τέλος της εφετινής ευρωπαϊκής σεζόν, θα τον βρει είτε να έχει «τρυπήσει» το ταβάνι του (σε περίπτωση πρόκρισης στο Final 4 και φυσικά διεκδίκησης ή κατάκτησης του τίτλου) ή να έχει απογοητεύσει τα εκατομμύρια των φίλων του…

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.

© gazzetta