“İyileşmek; geride bırakmaya çalıştığın şeylerin bir daha hiç aklına gelmemesi değildir. Bazen yeniden hatırlarsın, bazen merak edip dönüp bakarsın. Bu, başa döndüğün anlamına gelmez. Asıl önemli olan, o anın ardından yeniden kendi yoluna devam edebilmektir.”

Toplum olarak iyileşmeyi çoğu zaman yanlış tanımlıyoruz. Geçmişi hiç düşünmemek, hiç özlememek, hiç üzülmemek… Sanki gerçekten iyileşmiş sayılabilmek için yaşananların zihnimizden tamamen silinmesi gerekiyormuş gibi davranıyoruz. Oysa insan zihni ne bir bilgisayarın hafızasıdır ne de yaşanmışlıklar tek bir kararla yok olur. İnsan hatırlar. Bazen özler, bazen öfkelenir, bazen de hiçbir neden yokmuş gibi sandığı bir anda geçmişin kapısını yeniden aralar. Bu durum çoğu kişiyi endişelendirir ve aynı soru zihni meşgul eder: Demek ki hiçbir ilerleme kaydedemedim?

Aslında tam da burada iyileşmenin doğasını yanlış yorumlarız. Çünkü psikolojik iyileşme, düz bir çizgide ilerleyen bir süreç değildir. Bir gün kendinizi oldukça güçlü hissederken ertesi gün küçücük bir ayrıntı sizi yıllar öncesine götürebilir. Bu iniş çıkışlar, yolun yanlış olduğunu değil, hâlâ o yolun üzerinde yürüdüğünüzü gösterir. İyileşme bazen iki adım ileri, bir adım geri gibi görünür fakat gerçekte insan, her deneyimle birlikte aynı yere değil, biraz daha farklı bir bakış açısına........

© Gazete İpekyol