Erich Fromm, Umut Devrimi’nde umudu bir teselli değil, insanın hayata tutunma biçimi olarak tanımlar ve şunu söyler: “Umut, pasif bir bekleyiş değil; insanın geleceğe yönelmiş etkin varoluşudur.”

Ülkemizi terk etmekten söz etmiyorum. Pasaport, vize, uçak bileti de değil meselem. Bunun çok daha ötesinde. İnsan bazen hâlâ aynı sokakta yürürken, aynı evde yaşarken, aynı dili konuşurken göç eder.
Hayalinden göç eder, kendinden göç eder.

Bugün “geçinemiyoruz” diyen halkın büyük kısmı sadece parasızlıktan değil, hayalsizlikten de yorulmuş durumda. Çabanın, emeğin, sabrın, cesaretin bir yere varacağına dair inanç…
Bizim kırgınlığımız tam da burada başlamıyor mu? Geçinememek, sadece ay sonunu getirememek değil. Geçinememek insana dair, insana özgü her şeyden zerre zerre eksilmek. Hayal kuramamak, geleceğe dair cümle kuramamak, çocuğuna “bir gün” diyememek, kendin için “hak ediyorum” demeye utanmak.

Bu yüzden “geçinemiyoruz” ekonomik durumu belirten cümle değil; artık bir onur cümlesi.
Oysa bir toplumda insanlar hayallerinden vazgeçmeye başladığında, orada sadece ekonomi değil, toplumsal adalet ve gelecek çöker. İnsan ancak inanarak yaşar.
Bu yaşanılan kırgınlık her........

© Gazete Gerçek