Kavram kelimesinin varlığı bir şeyleri anlamlandırmak üzerine, zihinde bir imge oluşturmak adına. Geldiğimiz çağda ise kavramlar suç örtüsü gibi kullanılır oldu.

Kimlikler kişiliklerin sileceği gibi, tüm manayı tek bir kavrama indirgemeye yarıyor.

Yasalar kulp olmuş. Düşünce yasaklı ama zaten rahat düşünebilen, konuşabilen de pek kalmadı. Kavram ve kimlik altında yaşanıyor bütün kavgalar.

Bu arada cümlelere sığmayacak hızda ölüp gidiyor bir yerde insanlar.

İçimden geçenleri nasıl satıra dökeceğimi çok uzun düşündüğüm yıllar oldu bunlar.

Düşünüyorum, birileri de düşünsün diliyorum. Oturuyorum evimde, diyelim ki evlatlarım da dizimin dibinde. Ekonomik özgürlüğe alışmışım, hep çalışmışım.

Ne denirse denilsin eşitmişiz gibi yaşamışım hayatı onca sene. Eve sığmamış, hayatın tam içinde olmuşum.

Akşamları meyve soyuyorum çocuklarıma, ıslıkla bir şeyler çalıyorum ocakta yemek karıştırırken, misafir çağırmışım hafta sonuna. Şakalaşıyorum komşularla, iş arkadaşlarıyla. Evimi seviyorum, memleketimi, köklerimi, dilimi. Ezberimdeki şiirleri, kütüphanemdeki kitapları, adetlerimi, rutinlerimi. Ne kadar normal bir hayat değil mi? Çoğumuz gibi.

İşte çoğumuz şunu yakıştırabiliyor muyuz kendimize? Bir gün arkası açık pikaplarla eli otomatik silahlı bazı adamlar kapımızın önüne geliyor, evlerdeki erkekleri çıkarıp gözümüzün önünde kurşuna dizip ana kız demeden tecavüz ediyorlar. Ölümün hızlı gelmesini dileyerek ölmek nasıl bir his, insan kendi evinin salonunda mandalina soyarken düşünemiyor galiba. Kendini köle pazarında sergilenirken göremiyor kimseler, sıcak yatağında yatarken. Bundan dört yüzyıl önceymiş gibi, kadın bedeninin bir........

© Evrensel