Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση που δεν αφορά απλώς την εναλλαγή κυβερνήσεων ή την εκλογική φθορά των πολιτικών δυνάμεων. Πρόκειται για κρίση πολιτικής λειτουργίας και δημοκρατικής εκπροσώπησης: κρίση αξιοπιστίας, συμμετοχής και συλλογικής προοπτικής. Μια κρίση που δεν αντιμετωπίζεται με αλλαγές προσώπων ούτε με επικοινωνιακές αναδιατυπώσεις χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο.

Το πρόβλημα δεν εξαντλείται στο αν μια κυβέρνηση διατηρεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της. Το ουσιαστικό διακύβευμα είναι αν η πολιτική μπορεί να παράγει πειστικές εναλλακτικές διακυβέρνησης, να ενσωματώνει κοινωνικές ανάγκες και να δημιουργεί αίσθηση συμμετοχής και προοπτικής. Οταν αυτό δεν συμβαίνει, η πολιτική βιώνεται από ολοένα και περισσότερους πολίτες ως μηχανισμός εξουσίας και όχι ως πεδίο συλλογικής απόφασης.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαίο να ειπωθεί καθαρά: το πολιτικό κενό δεν οφείλεται στην απουσία πολιτικών δυνάμεων, κοινωνικών αναφορών ή εμπειρίας διακυβέρνησης. Αντιθέτως, υπάρχουν υπαρκτές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, ιδέες και διαδρομές. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως είναι σήμερα οργανωμένες και κατακερματισμένες, δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να συγκροτήσουν ένα ενιαίο, πειστικό και πλειοψηφικό σχέδιο διακυβέρνησης. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι η πολιτική καθαυτή -η οποία παραμένει αναγκαία και αναντικατάστατη- αλλά η αδυναμία σύνθεσης, συνεργασίας και μετατροπής υπαρκτών κοινωνικών αιτημάτων σε συνεκτική πρόταση εξουσίας με κοινωνική νομιμοποίηση και προοπτική εφαρμογής.

Η σημερινή διακυβέρνηση του Κυριάκου........

© EFSYN