Bir süredir perdede, ekranda ve hatta günlük hayatta aynı tuhaf hâli yaşıyoruz. Herkes konuşuyor ama ortada söylenmiş tek bir cümle yok.

Filmler uzun. Diziler kalabalık. Replikler ardı ardına diziliyor. Ama sahneden çıktığında elinde kalan tek şey yorgunluk. Zira anlatmıyoruz, dolduruyoruz. Yeni işlerin çoğu bir şey söylemek için değil, bir şey eksik görünmesin diye yapılıyor. Sessizlikten korkuluyor. Boşluk tehlikeli sayılıyor. Oysa sinema boşlukla nefes alır. Susarak ilerler. Bakışı bekler.

Bunu çok net bir şekilde yeni filmlerdeki “duygu anlatma” telaşında görüyoruz. Karakter üzgünse sadece üzgün durmuyor, bunu söylüyor, sonra biri ona soruyor, ardından bir flashback giriyor, üstüne de müzik........

© Diriliş Postası