Bazı türküler vardır; söylendiği anda yalnızca bir ezgi olmaktan çıkar, bir milletin hafızasına dönüşür. “Ah Bir Ataş Ver” de böyledir.

Bu türküyü dinlerken insanın aklına yalnızca bir deniz kazası gelmez. Çanakkale’nin karanlık suları, denizin altında bekleyen 22 denizci ve kıyıda onlardan gelecek bir haber için umutla bekleyen insanlar... 4 Nisan 1953 gecesi, Dumlupınar Denizaltısı uzun bir görevden dönüyordu. Çanakkale Boğazı’nın Nara Burnu açıklarında İsveç bandıralı Naboland adlı gemiyle çarpıştı.

Birkaç dakika içinde yıllarca unutulmayacak bir acının kapısı açıldı. Denizaltı sulara gömüldü. İçeride bulunan 81 denizciden 22'si, kıç taraftaki torpido bölümüne ulaşarak hayatta kalmayı başardı.

Fakat onların kurtuluşu, henüz kurtuldukları anlamına gelmiyordu.

Denizin altında, karanlığın içinde, dışarıdaki dünyayla aralarında yalnızca bir telefon hattı........

© Diriliş Postası