Bazen en güzel şakayı hayat yapar.

Geçtiğimiz haftalarda ‘Karaca Tiyatrosu’nun yeniden İstanbul’a kazandırılmasıyla ilgili düşüncelerimi kaleme almıştım.

Her zaman ki gibi yolum Beyoğlu’na kazara (!) düşünce yine dayanamayıp o güzel sokağın başına gittim.

‘Muammer Karaca Tiyatro Çıkmazı’! Aaaa bu haftanın yazısı, kırmızı beyaz bir tabela üzerinden bana bakıyor.

Bir tiyatro insanı için bundan daha tuhaf, daha ironik bir sokak adı zor bulunur.

Aynı tabelada hem umut hem korku…

Tabii ki o çıkmaz güzel bir habere dönüştü artık. Bir bina kurtarıldı.

Aslında yalnızca bina değil, İstanbul’un hafızasından bir parça geri alındı.

Geçmiş insanların, oyunların, seslerin ve seyircilerin izi de yeniden görünür oldu. Fakat yalnızca bazı kişilerin belleğinde… Aslında sağda solda dağılmış birkaç sararmış belge, bir iki kişinin hafızasında kalmış kulis anıları dışında elle tutulur; bir tiyatronun belleğini yaşar kılan ve gelecek nesillere ulaştıracak nesneler o kadar az ki… Birkaç fotoğraf değil bahsettiğim, bir araştırmacının doymaz merakını tatmin edecek, görünür bir hafıza…

Yine bu şehirde, birkaç kilometre öteye baktığımızda yaşanan ‘Şişli Tiyatrosu’nun hikayesini de geçtiğimiz haftalarda yazmıştım. Tapusunda tiyatro binası yazan, İstanbul’un tek taşınmazı olan bu bina elimizden kayıp giderse ne yazık!

Bu yüzden ‘Tiyatro Çıkmazı’ benim için yalnızca bir sokak adı değil. Bir durum tespiti.

Bir salon eksildiğinde yalnızca tiyatro dünyası bir mekân kaybetmiyor.

Türk Tiyatrosu kaybediyor!

Bir şehirde insanlar kaybediyor.

Salonların seyircileri azalıyor.

Arşivler birkaç belge daha........

© Diken