YENİ Parti’nin kuruluş sürecinde program ve tüzük tartışmalarının dar ve sınırlı bir çevrede yürütülebilmesi eleştirilere neden oldu. Tartışmaların önemli bir bölümü medya kanallarında kamuoyuna yansıdı; ancak geniş toplum kesimlerinin bu sürece doğrudan katılımını sağlayacak mekanizmalar yeterince oluşturulamadı. Oysa asıl mesele, toplumla nasıl bir siyasal ilişki kurulacağıdır.

CHP deneyiminin ortaya koyduğu temel sorunlardan biri şudur: Milyonlarca seçmene sahip bir parti, bu geniş seçmen kitlesinin yalnızca küçük bir bölümünü üyelik ve örgütlenme yoluyla siyasetin etkin unsuru hâline getirebilmiştir.

Milyonlarca insan seçimlerde oy vermekte, partiyi desteklemekte, mitinglerine katılmakta ancak parti kararlarının oluşumunda doğrudan söz sahibi olamamaktadır. Böylece seçmen kitlesi çoğu zaman siyasetin öznesi değil, seçim dönemlerinde sandığa çağrılan destekçisi olarak kalmaktadır.

Bu durum zaman içinde parti ile toplum arasına çeşitli katmanların girmesine yol açmaktadır. Yöneticiler, delegeler, yerel güç odakları ve örgütsel hiyerarşiler, taban ile yönetim arasında bir tür kapı bekçiliği işlevi görebilmektedir.

Yeni Parti’nin başarısı yalnızca CHP’den veya diğer partilerden kaç kişinin üye olacağıyla ölçülmemelidir. Asıl hedef, bugün herhangi bir siyasi partiyle organik bağı bulunmayan milyonlarca insana ulaşmak olmalıdır. Yeni siyasetin temel sorusu şudur: Bu insanları siyasetin seyircisi olmaktan çıkarıp siyasetin öznesi hâline nasıl getireceğiz?

Örgütlü yapılarla ilişki kurmak, tek başına toplumsallaşmak anlamına gelmez.

Çünkü örgütlü yapılar da zaman içinde kendi hiyerarşilerini, alışkanlıklarını ve mikro iktidar alanlarını oluşturabilirler. Parti ile toplum arasında köprü olmaları gerekirken, yeni aracılara dönüşebilirler.

Dolayısıyla, “Hangi örgütler bizim yanımızda?”dan daha önemli soru şudur: “Hiçbir örgüte üye olmayan........

© Cumhuriyet