Perihan Savaş’ı 60 yıl önce, İstanbul Belediyesi Şehir Tiyatroları’nda tanıdım. Ferih Egemen’in yönettiği ve birçok tiyatrocunun sahneye ilk adımını attığı İBŞT Çocuk Tiyatrosu’nda birkaç oyunda birlikte oynadık. Sonra yollarımız ayrıldı. Perihan sinemaya yöneldi, herkesin bildiği, tanıdığı Perihan Savaş oldu. Aradan yıllar, Türkiye’nin üzerinden darbeler geçtikten sonra buluştuk yeniden, o ve eşi, sinema sanatçısı Yılmaz Zafer ile. Dostluğunu hiçbir zaman unutmayacağım sevgili arkadaşım Yılmaz Zafer’i ne yazık ki çok erken, 9 Kasım 1995’te yitirdik.

Şimdi, yine yıllar geçmiş aradan ve Perihan’ı bir YouTube kanalında izliyorum, oğlu Savaş Zafer ile birlikte. Ana-oğul “Savaşların Mutfağı” başlıklı bir yemek programı yapıyorlar. Ben de programı bir gazete ekinde, Hakan Gence ile yaptıkları röportajdan öğrendim.

Röportajı okuyunca, “İşte bu bir kadının verdiği mücadelenin sonucu, çektiği acıların, sıkıntıların içinde ayakta kalmanın resmi, bu Perihan Savaş’ın ‘Zafer’i” dedim.

Perihan röportajda “Hem anne hem baba olmak nasıldı” sorusuna şu yanıtı vermiş: “Çok zordu. (...)........

© Cumhuriyet