2027 Pirelli Takvimi'nin New Delhi'deki ihtişamlı galası..
O anın üzerinden 4,5 ay gibi bir süre geçtikten sonra bir akşam vakti Türkiye'den basın adına davet edilen 4 kişiden biri olarak Hindistan'ın başkenti New Delhi'ye giden uçağa bindim ve bir anda 35 derecelik bir sıcağın içine indim. 2027 Pirelli Takvimi'nin basın toplantısı için The Imperial Hotel'in 1'nci katında cam kenarındaki hasır koltuklarda otururken herşeyin ne kadar hızlı gerçekleştiğini düşünüyordum. Etrafımda dünyanın dört bir yanından gelmiş olan farklı milletlerden gazeteciler ve de kanaat önderleri vardı. Bir gece önce şehrin merkezinde yer alan Safdarjung'un Türbesi'nde tüm davetlilerle ilk kez bir araya gelmiş ve de takvime ilişkin olan ilk yorumları dinlemiştik.
Safdarjung'un Türbesi, Babür döneminden kalmış olan son derece mistik bir mekan olduğu için (burası Delhi'deki son büyük Babür bahçeli anıt mezarlardan biriymiş) gece bir masaldan farksız başlamıştı. Kapıda şık hint kıyafetli görevliler bizi karşılamış ardından da yüzlerce irili ufaklı mumla aydınlatılmış mekanda bizi krallar gibi ağırlamıştı. Heryerde renk renk çiçekler vardı. Herkes çok şıktı. Parfüm kokularıyla çiçek kokuları birbirine karışıyor, Hindistan'a özgü bitkiler ve meyveler kullanılarak hazırlanmış birbirinden leziz şerbetler, alkolsüz olmalarına rağmen bu ambiyans yüzünden başınızı döndürmeye yetiyordu.
Ben o hasır koltuklarda bir gece önce yaşadıklarımı düşünürken bir anda görüş açıma iki çıplak ayak girdi. Kime ait olduklarını görmek için kafamı kaldırdığımda Avani Rai'yi gördüm ve gülümsedim. Genelde katılanların fönlü saçlarla, mükemmel makyajlarla, yüksek topuklu ayakkabılarla ve de parlak, renkli elbiselerle geldiği basın toplantısına o sıfır makyaj ve at kuyruğu ile, omuzunda bir şal ve de son derece rahat bembeyaz kıyafetlerle, çıplak ayaklarıyla gelmişti. Pek çok insanın ilk etapta yadırgayabileceği bu durum bana çok sahici, doğal ve de samimi gelmişti. Ayrıca müthiş de bir ilham vermişti. Çünkü Avani, insanların onun hakkında ne düşündüğü veya düşüneceği ile katiyen ilgilenmemiş, içinden nasıl geliyorsa öyle davranmayı seçmişti.
Bir süre sonra basın toplantısı başladı..Bir odanın içerisinde 20-25 kişi Avani'nin oturacağı alanı çevrelemiş vaziyette yan yana sandalyelerde oturuyorduk. İçeride tek bir boş yer bile yoktu. Bir kaç dakika içerisinde kapı açıldı ve içeri Avani girdi. Koltuğa oturdu ve hemen ayaklarını yukarı yanına doğru çekti. Bunu görünce tekrar gülümsedim. Onun orada, onca yabancı insanın arasında en gerçek haliyle kalabilmesine ise ayrıca hayran kaldım. Evine gitseniz, Avani'nin yakın dostu olsanız, aile çemberinde yer alan biri olsanız onu nasıl görecekseniz o an orada size kendini öyle gösteriyordu. Gizlisi saklısı olmadan tam karşımızda oturuyordu.. Bunun üzerine ona ilk soru sormak isteyenlerden biri olmak için de hızlıca parmağımı kaldırdım. Belki orada olduğum için, belki yalnızca babası ile onun küçük Avani'sinin hikayesi beni duygulandırdığından, belki de sorularımı dinlerken ve de cevaplarken sadece benim gözlerimin içine baktığından soru sorarken son derece heyecanlıydım.
Avani Haziran ayında yazmış olduğum yazıyı biliyordu, çünkü paylaştığım an sosyal medyada kalıcı olarak o yazıyı kendi profiline eklemişti. Dolayısıyla ona ilk olarak kendimi tanıttıktan sonra şöyle sordum:"Pirelli takvimi'nin bu yılki hikayesini ilk öğrendiğimde çok etkilenmiştim ve de babanızın hikayesini araştırmaya başlamıştım. Sonra babanızın The Times'a çıkan eşek yavrusu hikayesine kadar ulaştım. CNN'deki köşe yazımda da bu hikayeyi yazdım. Yazının sonunda babanızın sizin kariyer seçimize ilişkin olan düşüncesine de yer vermiştim ve yazıyı şu soru ile bitirmiştim. Babalar kızlarında mı yaşar?"
Avani bu yazıyı hatırladığını........
