Δεκαέξι χρόνια μετά την πυρπόληση της Marfin στη Σταδίου, η Ελλάδα συνεχίζει να κουβαλά όχι μόνο ένα αποτρόπαιο έγκλημα, αλλά και μια βαριά εκκρεμότητα. Τρεις νέοι άνθρωποι — η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσακάλης και η μέλλουσα μητέρα Αγγελική Παπαθανασοπούλου — δολοφονήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας. Και η Πολιτεία, παρά το βάρος και τον συμβολισμό της υπόθεσης, δεν κατάφερε να αποδώσει δικαιοσύνη. Αυτό δεν είναι απλώς μια ανοιχτή πληγή. Είναι ρήγμα στην αξιοπιστία της Δημοκρατίας.

Ας ειπωθεί καθαρά: η Marfin δεν ήταν μια «στιγμή εκτροπής» μέσα σε μια περίοδο κοινωνικής έντασης. Ήταν η ακραία έκφραση μιας πολιτικής κουλτούρας που για χρόνια φλέρταρε με τη βία, τη σχετικοποιούσε ή τη δικαιολογούσε. Όταν η ρητορική του «δίκαιου θυμού» γίνεται άλλοθι και η καταγγελία υποκαθιστά την πολιτική ευθύνη, τότε η μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην πράξη δεν είναι ατύχημα. Είναι ένα προβλέψιμο, αποτρόπαιο αποτέλεσμα.

Και όμως, απέναντι σε........

© Athens Voice