Bazen hiçbir şey olmamış gibi görünür ama içimizde bir şey değişmiştir. Aynı sabaha uyanırsın, aynı kahveyi yaparsın, aynı yoldan geçersin… Ama nedense hiçbir şey artık eskisi gibi hissettirmez.
Bu his çoğu zaman bir boşluk gibi gelir. Ne tam bir üzüntüdür, ne de mutluluk eksikliği. Sanki duyguların sesini kısmışsın gibidir. Aslında çoğu zaman bu bir sorun değil, bir savunmadır. İnsan çok fazla hissedince, bir noktada “artık yeter” der ve duygularını biraz susturur. Bu da zihnin kendini koruma biçimidir.
Ama işte o sessizlik........

© Anayurt