İslam dünyası bir zamanlar yalnızca dinî düşüncenin değil; felsefenin, matematiğin, tıbbın, astronominin, edebiyatın ve tasavvufun da önemli merkezlerinden biriydi.

Özellikle Anadolu ve Türk-İslam düşünce dünyasının verimli yüzyıllarında bir Hoca Ahmet Yesevî yetişti, bir Mevlânâ yetişti, bir Hacı Bektaş Veli, bir Yunus Emre çıktı. Sonraki dönemlerde Nesimî, Fuzûlî, Pir Sultan Abdal gibi nice büyük düşünce ve gönül insanı insanlığa seslendi.

Aradan yüzlerce yıl geçti.

Bugün nüfusumuz o dönemlerin onlarca katı. Binlerce üniversitemiz, milyonlarca öğrencimiz, akademisyenlerimiz, televizyonlarımız, internetimiz, teknolojimiz var.

Peki neden yeni bir Yesevî, bir Mevlânâ, bir Hacı Bektaş, bir Yunus yetiştiremiyoruz?

Bence bu sorunun üzerinde cesaretle düşünmek zorundayız.

Çünkü İslam dünyasının en büyük kırılmalarından biri, dinin giderek siyasetin hizmetine sokulmasıdır.

Din, insanın ahlakını ve vicdanını geliştirmek yerine iktidar mücadelesinin aracı hâline getirildiğinde düşünce özgürlüğü daralır. Soru soran insan kuşkuyla karşılanır, farklı düşünen dışlanır, eleştiren susturulur.

Oysa ilim ve bilim emirle gelişmez.

Düşünce özgürlük ister.

Sanat hayal gücü ister.

Bunların olmadığı yerde ezber........

© Akdeniz Gerçek