Ne zaman Ege’de tansiyon yükselse—savaş tamtamları çalınsa, güvensizlik havayı kaplasa ve komşular birbirine kuşkuyla bakmaya başlasa—benim aklıma hep aynı panzehir gelir: Rebetiko.

Ne bir nostalji olarak.

Ne de bir kaçış biçimi olarak.

Bir hatırlatma olarak.

Benim için Rebetiko yalnızca bir müzik türü değildir. Yunan adalarından Selanik’e, Çeşme’den Ayvalık’a uzanan bir hatta beni izleyen kişisel bir tutkudur. Farklı limanlar, farklı masalar… Ama aynı duygu. Coğrafya değişir; his değişmez.

Bu müzik, siyasetin başaramadığını yapar: sesleri alçaltır, köşeleri yumuşatır ve insanları yeniden ortak bir insanlık zeminine davet eder.

Rebetiko dinlenen bir müzik değildir; içinde yaşanan bir müziktir.

Bunu ilk kez Selanik’te, denize bakan küçük bir tavernada fark ettim. Bouzouki sessizce konuşmaya başladığında, mekân bir anda binadan daha yaşlı hissettirdi kendini. Kayıp, özlem ve yarım kalmış hayatlar masaların arasında dolaşmaya başladı.

Yıllar sonra Çeşme’de, ardından Ayvalık’ta aynı hissi yaşadım. Kıyılar değişti ama içimde dokunduğu yer hiç değişmedi. O zaman anladım: Rembetiko tek bir ülkeye değil, Ege’nin ortak kaderine aittir.

1923 mübadelesi yalnızca insanları değil; anılarını,........

© 10 Haber