Η επίθεση δεν θα μπορούσε να είναι πιο στοχευμένη. Το πλήθος στην παραλία Μπόνταϊ ήταν εβραϊκό, ο λόγος συγκέντρωσής του ήταν ο εορτασμός του Χάνουκα, το κλίμα ήταν ειρηνικό, εντελώς άσχετο με πολέμους, «γενοκτονικά κράτη», ακροδεξιές κυβερνήσεις κ.λπ. Το φονικό στην Αυστραλία ήταν επομένως ένα ξεκάθαρο παράδειγμα εγκληματικού αντισημιτισμού, από αυτά που δεν επιδέχονται πολλές ερμηνείες ως προς τη διάγνωση του κινήτρου των δραστών. Κι όμως, δύο τουλάχιστον πολιτικοί αρχηγοί από την εγχώρια Αριστερά εξέφρασαν τη λύπη τους για την εν ψυχρώ δολοφονία 15 Εβραίων χωρίς να αναφέρουν τη λέξη αντισημιτισμός. Ο ένας εκ των δύο, μάλιστα, δεν ανέφερε καν τη λέξη Εβραίος. Η ειρωνεία εις βάρος των δολοφονημένων είναι, έτσι, διπλή: αφενός, αυτή η στάση αποσπά από το θύμα ένα κρίσιμο στοιχείο της ιδιότητάς του ως θύματος – τη ρατσιστική αιτία της θυματοποίησής του· αφετέρου, αποσιωπά την ίδια του την ταυτότητα ως ανθρώπου: διάφορα Μέσα που κάλυψαν το χτύπημα, μίλησαν για θύματα γενικώς και αορίστως, σαν να σκοτώθηκαν άξαφνα 15 ανώνυμοι και ασύνδετοι μεταξύ τους άνθρωποι.

Οι παραλείψεις αυτές κατά την περιγραφή και τον απολογισμό του εγκλήματος δεν είναι, βέβαια, τυχαίες. Τυχαία δεν είναι ούτε η γενικότερη απροθυμία του αυτοαποκαλούμενου........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ