Siyasetin dili bazen çıkarılan kanunlardan, yapılan düzenlemelerden çok daha önemlidir. Çünkü önce kavramlar değişir, sonra insanların birbirine bakışı değişir, en sonunda da devletin yapısı tartışılmaya başlanır.

Türkiye’de son dönemde kullanılan bazı siyasi ifadeleri bu nedenle dikkatle takip etmek gerektiğini düşünüyorum.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin gündeme getirdiği, Cumhurbaşkanının iki yardımcısından birinin Kürt, diğerinin Alevi olabileceği yönündeki düşünce de bunlardan biridir.

Bahçeli daha sonra bu önerinin Lübnan modeliyle ilişkilendirilmesine karşı çıktı ve böyle bir benzetmeyi çarpıtma olarak değerlendirdi. Dolayısıyla Bahçeli’nin “Türkiye Lübnan modeliyle yönetilsin” dediğini iddia etmek doğru değildir.

Ancak siyasette sadece niyetler değil, ortaya atılan fikirlerin açabileceği yollar da tartışılır.

Ben meseleye tam da buradan bakıyorum.

Lübnan nedir ve “Lübnanlaşma” dediğimiz şey neden önemlidir?

Lübnan’da devletin önemli makamları mezhep esasına göre paylaşılmıştır. Cumhurbaşkanının Maruni Hristiyan, Başbakanın Sünni Müslüman, Meclis Başkanının Şii Müslüman olması siyasi sistemin temel özelliklerinden biridir.

Yani vatandaşın karşısına sadece “Lübnan vatandaşı” kimliğiyle çıkmadığı, mezhebinin aynı zamanda siyasi sistem içerisindeki yerini de belirlediği bir yapıdan söz ediyoruz.

İşte benim Türkiye adına itiraz ettiğim nokta tam burasıdır.

Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarını etnik kökenlerine ve mezheplerine göre siyasi kategorilere ayırmaya başladığınız anda çok tehlikeli bir kapıyı aralarsınız.

Bir Cumhurbaşkanı yardımcısının Kürt olması neden sorun olsun?

Alevi olması neden sorun olsun?

Onda da hiçbir sorun yoktur.

Hatta Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı Kürt de olabilir, Alevi de olabilir, Çerkes de olabilir, Boşnak da olabilir, Sünni de olabilir.

Çünkü o insan bu ülkenin vatandaşıdır.

Mesele kişinin Kürt veya Alevi olması değildir.

Mesele, o makama Kürt olduğu için veya Alevi olduğu için oturtulmasıdır.

Aradaki fark küçük gibi görünür ama bir devletin........

© Yeniçağ