Sessiz bir imha: Çocuklarımız zehire kurban!
Uyuşturucu sarmalında yiten gencecik hayatlar sadece birer istatistik değildir; devletin sosyal koruma kalkanını ve anayasal görevini eksiksiz yerine getirmesi artık ertelenemez bir zorunluluktur.
Bu ülkenin sokaklarında, mahallelerinde, gencecik hayatların gözlerimizin önünde eriyip gitmesini sadece rakamlarla, süslü istatistiklerle açıklayamazsınız. Emniyet raporlarına yansıyan binlerce olay, yüz binlerce şüpheli, onlarca ton metamfetamin ve esrar yakalaması ne anlama geliyor? Her bir rakam; sönen bir ocak, feryat eden bir anne, kararan bir gelecek ve gözyaşı içinde kalan bir baba demektir. Doğrudan madde yüzünden can veren yüzlerce evladımız, bu ülkenin sokaklarında sessiz sedasız gömülüyor. Biz sadece uyuşturucu maddeleri değil; asıl olarak bu ülkenin geleceğini, gençliğimizi ve ailelerimizi kaybediyoruz.
Sahada evladını bu canavara kaptırmış bir annenin feryadı, aslında her şeyi özetliyor: “Oğlum gözlerimin önünde eriyor. Kapı kapı gezip yardım istiyorum ama yüzümüze bakan yok. ‘Hastaneye yatıralım’ diyoruz, aylar sonrasına gün veriyorlar. O güne kadar çocuğumun yaşayıp yaşamayacağını bilmiyorum. Evde her gün bir cehennem, can güvenliğimiz yok. Geceleri uyanıp oğlumun hâlâ nefes alıp almadığını kontrol ediyorum. Devlet bizim sesimizi ne zaman duyacak?” İşte bu çaresizlik, bu yakıcı acı, sokaklardaki asıl gerçektir. Her anne, her baba bugün bu haklı korkuyu yaşıyor.
Peki, bu onlarca ton zehir buralara nereden geliyor? Sınırlardan, limanlardan nasıl bu kadar rahat geçebiliyor? Yanı başımızdaki ülkelerden TIR’ların gizli bölmelerinde, yakıt depolarında, AdBlue tanklarında sıvı metamfetamin akıyor bu ülkeye. Güney Amerika’dan kalkan gemiler, devasa limanlarımıza adeta elini kolunu sallayarak kokain taşıyor. Daha da acısı, Türkiye artık sadece bir geçiş yolu değil; burası bir “dönüştürme merkezi” haline getirilmiş durumda. İstanbul’un, Yalova’nın, Kocaeli’nin, Gaziantep’in göbeğinde, mahalle aralarında kurulan yasa dışı laboratuvarlarda o sıvı zehirler kristale dönüştürülüyor ve çocuklarımızın cebine kadar indiriliyor.
Bir devletin en temel, en birincil görevi vatandaşının canını, malını ve güvenliğini korumaktır. Eğer bir devlet, kendi çocuklarını uyuşturucu çetelerine karşı koruyamıyorsa, orada en temel görev olan güvenlik duvarı hasar görmüş demektir. Güvenlik güçleri kapılarda rekor yakalamalar yaptığını söylerken, sokaklarda zehrin fink atması neyin kanıtıdır? Milyonlarca aracın, konteynerin geçtiği sınırlarda, yasal ticaret kılıfı altında bu zehir içeri sızabiliyorsa ve sokaktaki talep kurutulamıyorsa, içerideki hiçbir çocuk güvende değildir. Biz “Şu kadar ton yakaladık” diye operasyon videolarıyla övünürken, piyasaya sızan diğer tonlar evlatlarımızı yutmaya devam ediyor. Bu durum, polisiye tedbirlerin tek başına güvenlik sağlamaya yetmediğinin, sistemin tıkandığının en açık kanıtıdır.
Önlemler açısından artık mazeret kabul edilemez bir noktadayız. Sınır kapılarında her TIR, her konteyner, her araç X-ray ve gelişmiş tarama sistemlerinden geçmeden içeri giremez. Sıvı metamfetamin ve öncül kimyasallar için özel denetim birimleri kurulmalı, kaynak........
