Bekleme salonundaki toplum
Aynı hafta içinde iki görüntü yan yana düştü. Biri Boğaz kıyısında, Ortaköy’deki bir yalıda düzenlenecek Amedspor dayanışma gecesinin davetiyesi; öteki Sur’un dar sokaklarında tezgâhı kaldırılmak istenen seyyar satıcının öfkesi. İlki tribünün takımına, ikincisi mahallenin sokağına dair. Birbirine uzak görünen bu iki sahne aynı soruyu soruyor: Bu sürecin sonucunu kim belirleyecek?
Ankara’da soru başka bir dille soruluyor. Türkiye’yi Suudi Arabistan ve Pakistan’la ortak savunmaya bağlayan Mekke Anlaşması komisyondan geçti, Genel Kurul onayı bekleniyor. “Birimize saldırı hepimize sayılır” diyen bir metin, ülkeyi Yemen’den İran’a uzanan bir savaş coğrafyasına bağlıyor. Dış politikanın ritmi İsrail’deki sandığa, Washington’daki seçime, Körfez’deki ateşe göre ayarlanıyor. Türk dünyası zirvesinde Azerbaycan’la yaşanan sürtüşme de bu ayar bozukluğunun yansıması. Devlet, Kürt meselesi dahil kendi iç meselelerini başkalarının takvimine bağlamış durumda.
Tam bu noktada aşağıda bir başka takvim dolaşıma giriyor. “Bu hafta sürpriz var”, “şu tarihte açıklama gelecek”, “süreç hızlanıyor”… Her hafta yenilenen bu cümleler iyi niyetle söylense de aynı işlevi görüyor: Devletin dış takvime bağladığı süreç, toplumu da devletin takvimine........
