Ahım şahım bir durumu olmaz Türkiye’de ücretlilerin. Ama fakir de değillerdir.

Neden diye düşünürüm.

Köy ile kentin bağı, hane içi üretim, toplumsal bağlar falan bu meseleye dair bildiğimiz ve kayboluşuna hayıflandığımız şeyler.

Ama ben dikkatlerden kaçan bir yerden; fakir olmamamız ile kamusal sağlık hizmeti arasındaki ilişkiye vurgu yapmak istiyorum.

Hastanelere girip çıkıyoruz. Yüz milyonlarca randevu alındığı bilgisi var. Ameliyathaneler sürekli dolu. Makinelerde devamlı sıra var. Doktorların başı hep kalabalık.

Buna karşın cebimizden münferiden çıkan hiçbir şey yok. Ben bu sayede hala dayanabildiğimizi değerlendiriyorum.

Kalitesi bir yana eğer topluma sunulan karşılıksız sağlık hizmeti imkânımız olmasa bugün bu ülkedeki ailelerin çok büyük bir bölümü fakirlikten kıvranırdı.

Sağlık sisteminin bizdeki kadar yeterli ve ücretsiz olmadığı gelişmiş ekonomilerde sağlık poliçesine cebinizden yüklü para veriyorsunuz. Üstelik kritik bir hastalık çıkınca da yolda kalıp kalmayacağınız belli değil.

Öyle durumlar oluşuyor ki giderayak miras bırakacak hiçbir şeyiniz kalmayıncaya kadar ödemeler yapıyorsunuz.

Çalışıp biriktirdiklerinizin hepsini alıyorlar tedavinizi tamamlamak için ve ancak ondan sonra gassala teslim ediliyorsunuz. İyileşirseniz ne ala… Refahınız kaybolmuş ama........

© Yeni Şafak